101 
komen te liggen. Om slechts een voorbeeld op te noemen schrijft 
Kohlbrugge 2 ) op blz. 70 „Auf XXI nnd XXIII liegt der Diagonalis 
in der Tiefe, eingebetet in den vorderen Rand des s. praec. inf.” 
Bij semnopitheci en maccaci is dat anders, daar vindt men de 
in -f- m! groeve (par. occ. lat. seu occ. transversus) aan de opper- 
vlakte. Is er echter een aapspleet, dan is die groeve in haar geheel, 
benevens het caudale gedeelte van I -\- e (s. interparietalis) in een 
nieuw ontstane groeve gedrongen. Opent men de spleet, dan wordt 
steeds de m -j- m' groeve, in die fissura weergevonden. Dit is al 
zeer duidelijk aangegeven in fig. II van Zuckerkandls 9 ) verhandeling. 
Zulke zeer overtuigende bewijzen mist men in de verhandelingen 
van Elliot Smith en Mürphy 10 ), zoodat ik vermeen te mogen aan- 
nemen, dat ook zij dit bewijs ter herkenning van een aapspleet niet 
aanwezig achten. 
De tweede eigenschap zou men in overgangswindingen kunnen vinden. 
Door mij is aangetoond, dat overgangswindingen primair aan de 
oppervlakte liggen, en eerst secundair in de diepte gedrongen wor- 
den. Nu is het niet steeds even gemakkelijk om na te gaan, of een 
hersenschorsgedeelte, dat men in de diepte vindt liggen, onder ge- 
wone omstandigheden aan de oppervlakte ligt. Toch is het begrijpe- 
lijk, dat onder bepaalde omstandigheden zoo iets mogelijk is, gelijk 
wij dat bij aape.mbryo’s gezien hebben. 
Elliot Smith maakt van deze overgangswindingen echter geen 
gebruik, om aan te toonen dat zijn sulcus lunatus een aapspleet is. 
De derde eigenschap zou in de ligging van de spleet kunnen 
worden gezocht. 
In een vorige verhandeling kwam ik tot de slotsom, dat de aap- 
spleet ontstond door vermeerderden groei van den lobus occipitalis. 
Daar dit bij apen van hetzelfde soort steeds op ongeveer gelijke 
wijze zal geschieden, zal ook de aapspleet bij hetzelfde soort apen 
steeds op ongeveer dezelfde plaats gevormd worden. 
Het is dus begrijpelijk, dat wanneer zich bij menschen een waar 
operculum op den lobus occipitalis vormt, dit steeds op ongeveer 
denzelfden afstand van naburige groeven, gevonden moet worden. 
Zoo geeft ook Elliot Smtth ons de ligging aan van zijn sulcus 
lunatus en schrijft op bl. 448. 
,,The sulcus lunatus is subjected to a very wide range ot varia- 
tion in the human brain . . . The sulcus lunatus may extend riglit 
across the lateral aspect of the hermsphere trom the dorso-mesial to 
the ventro-lateral edge, as in most chimpanzees. It may be a much 
shorter furrow placed anywhere between these two extremes. It 
may be transverse, oblique or horizontal in direction. It is very 
