102 
frequently interrupted by a submerged ,,gyrus translunatus” : and 
occasionally this gyrus cornes to the surface and completely divides 
the lunate suleus into a pars dorsalis and a pars ventralis. Either 
of these furrows rnay be joined to a suleus praelunatus so as to 
form a pattern, which is at first sight somèwhat perplexing.” 
Ik heb gemeend de door E. Smith gegeven beschrijving in haar 
geheel te moeten overnemen, om duidelijk te doen uitkomen, dat 
op deze wijze wel elke groeve op het achterhoofd als suleus lunatus 
kan worden opgevat. 
Elliot Smith is tot deze beschrijving van de ligging van zijn 
suleus lunatus gekomen, omdat deze een begrenzing zou vormen 
van de oppervlakte, waarover de striae gennari (stria van Vicq 
d’Azyr) zich uit zou strekken. 
Deze opvatting van Elliot Smith is later gebleken onjuist te zijn. 
Niet alleen dat hij zelf op blz. 440 reeds schreef, dat in vele geval- 
len ,,the area striata is always sufficiently near to the suleus lunatus”, 
wat dus niet duidelijk wijst op een afgrenzing, doch bovendien 
wijzen de onderzoekingen o.a. van Brodman en Mürphy uit, dat bij 
Europeanen de area striata in geheel geen verband staat tot de 
groeve welke door E. Smith als suleus lunatus wordt beschreven. 
Uit het bovenstaande volgt dus, dat van alle eigenschappen welke 
een aapspleet zou kunnen bezitten, om haar te kunnen onder- 
scheiden van de omgevende groeven, bij den suleus lunatus van 
Elliot Smith geen wordt aangetrotïen, welke daaraan voldoet. 
De door hem beschreven suleus lunatus, is dus terug te brengen 
tot de op de achterhoofdsvlakte veelvuldig voorkomende pseudo- 
opercula, welke o.a. door Retsius beschreven zijn als ,,Halbringform”. 
CONCLUSIËN. 
l e . Waar zelfs nog bij anthropoiden een aapspleet wordt gevon- 
den, bestaat, theoretisch gesproken, de mogelijkheid, dat ook bij den 
mensch zich een aapspleet zon kunnen ontwikkelen. 
2 e . Waar bij anthropoiden de aapspleet reeds belangrijk minder 
ontwikkeld is dan bij semnopitheci, bestaat echter ook de mogelijk- 
heid dat een dergelijke groeve bij den mensch in ’t geheel niet tot 
ontwikkeling komt. 
3 e . Bij apen ontstaan alle hoofdgroeven, ook de fissura simialis, 
tijdens het foetale leven. 
Waar ook bij menschen alle hoofdgroeven tijdens het foetale leven 
ontstaan, mag aangenomen worden, dat ingeval zich bij hen een 
