103 
aapspleet zou vormen, zulks eveneens tijdens het foetale leven plaats 
zou hebben. 
4‘. Waar echter bij menschelijke foeti geen aapspleet wordt 
gevonden, mag aangenomen worden, dat ook bij den volwassen 
mensch geen fissnra simialis voorkomt. 
5 e . De door Elliot Smith beschreven sulcus lunatus bezit ook 
overigens geen kenmerken, welke hem tot een aapspleet stempelen. 
6 e . De sulcus lunatus is dus niets dan een gewone groeve of 
samenvloeiing van enkele daarvan, waardoor een pseudo-operculum 
ontstaat, dus een „Halbringform” in den zin van Rktziüs. 
1. Kohlbrugge, J. H F. Die Variationen an den Grosshirnfurchen der Affen 
mit besonderer Berücksichtigung der Affenspalte. Zeitscbr. f. Morph. u. Anthrop. 1908. 
2. Id. Die Gehirnfurchen der Javanen. Verhandelingen der Koninkl. Akademie 
v. Wetenschappen te Amsterdam. 1906. 
3. Smith, J. Elliot. The so-called “Affenspalte” in the Human (Egyptian) Brain. 
Anatomischer Anzeiger 1904. 
4. Hulshoff Pol, D. J. De aapspleet bij semnopitheci embryo’s. Koninkl. Aka- 
demie v. Wetenscb. te Amsterdam 1916 April. 
5. Id. De verhouding van de overgangswindingen van Gratiolet tot de aap. 
spleet Koninkl. Akademie v. Wetensch. te Amsterdam 1916. Juni. 
6. Ecker, A. Zur Entwicklungsgeschichte der Furchen u. Windungen der Gross- 
hirn-Hemispharen im Foetus des Menschen Archiv f. Anthropologie. 1868. 
7. Retsius, Gustaf. Das Menschenhirn. Stockholm. 1896. 
8. Smith, G. Elliot. The morphology of the Occipital Begion of the Cerebral 
Hemisphere in Man and the Apes. Anat. Anzeiger. 1904. 
9. Zuckerkandl, G. Zur Morphologie des Affengehirnes. Zeitschr f. Morph. u. 
Anthrop. 1903. 
10. Murphy, J. B. Note on the sulcus lunatus in negro and white brains and its 
relation to the area striata. The anatomical Record. 1910. 
11. Brodman, H. Histologische Lokalisation. Journal für Psychologie und Neuro- 
logie. 1905 — 1906. 
Physiologie. — De Heer van Rijnberk biedt eeue mededeeling aan 
van den Heer Dr. A. A. Grünbaum (Odessa) : „Over roezen en 
verloop der gezichtsvermoeienis.” J ) 
(Mede aangeboden door den Heer Wertheim Salomonson). 
Het vraagstuk der gezichtsvermoeienis is, in tegenstelling met 
aanverwante vragen als die der licht- en donkeradaptatie, van 
experimenteele zijde zoo goed als onaangeroerd gelaten. 
i) De hier vermelde resultaten vormen een deel van den inhoud van eene reeks 
onderzoekingen, uitgevoerd in de jaren 1914 — 16 in het Physiologisch Laboratorium 
der Universiteit van Amsterdam, diendende tot verkrijging van de venia legendi 
in de experimenteele psychologie aan de Medische Faculteit aldaar. 
