105 
vermelde momenten vermeden, die de variatie van de drempelwaar- 
den veroorzaken kunnen. Een konstant licht van een NERNSTlamp 
ver achter een reeks van matglazen gezet, wordt periodisch onder- 
broken door een massieve metalen matzwart-gepolijste draaischijf 
met 12 gelijke uitgesneden sektoren. Vóór de schijf bevond zich een 
wit scherm met een op de sektorenuitsneden passende kleine opening. 
De belichting van het scherm wordt altijd constant gehouden met 
de lichtintensiteit van het flikkerende gat. ^ Verder wordt een maxi- 
male oefening van de proefpersonen bereikt en eindelijk de verhou- 
ding gezocht, waarbij het oordeel van den proefpersoon de meest 
stabiele waarde oplevert. 
Het bleek dat de proefpersoon gedurende de ppoef niet moet 
wachten tot de indruk van een ideale rust binnen het gezichtsveld 
bereikt is, maar bij een bijna onmerkbare onrust binnen het gezichts- 
veld ophouden moet zoodra deze indruk met de verdere stijging der 
onderbrekingssnelheid met meer verandert. Als drempelwaarde wordt 
dus eigenlijk niet het getal van de onderbrekingen per seconde in 
aanmerking genomen, waarbij de versmelting intreedt. De meest 
zekere drempelwaarde komt veelmeer overeen met het getal der 
onderbrekingen, waarbij slechts de onderscheiding van de enkele 
prikkels juist niet meer mogelijk is. 
De overeenkomstige methode waarbij de drempel beieikt wordt 
door een langzame aanstijging van de intermittentiesnelheid, levert 
in ’t bijzonder stabiele waarden bij een continue en gelijkmatige bena- 
dering van de drempelwaarde. De gemiddelde variaties bij toepassing 
van deze methode waren in onze proeven in het algemeen kleiner 
dan ééne periode (de duur van een lichtprikkel plus een evenlange 
absoluut donkere pauze) per seconde. 
(Ik vestig hier de aandacht erop dat deze methodisch grondleggende 
resultaten in eene bepaalde tegenstelling zijn met de gebruiksaan- 
wijzing, welke in de practijk der heterochrome Flimmerphotometrie 
verspreid zijn). 
De constantie der bepalingen bereikt met onze methode, maakt 
het mogelijk, dat ééne enkele bepaling genoeg is om den nioinen- 
teelen toestand van het gezichtsapparaat te karakteriseeren. De 
enkele op elkaar volgende bepalingen, kunnen derhalve dienen om een 
beeld van de veranderingen van dezen toestand in het tijdsverloop van 
de bepalingen te construeeren. 
Bij de toepassing van andere psychophysische methoden heb ik 
a ) Het mechanisme voor de gelijkmatige verandering van de draaisnelheid als 
mede een aantal kleine kauteelen voor de stabiliteit der uiterlijke voorwaarden 
beschrijf ik in een uitvoerige publicatie. 
