106 
echter gevonden, dat de drempelwaarden bij dezelfde objektieve 
omstandigheden in dezelfde reeks proeven zeer sterk uit elkaar val- 
len. Bij de vergelijking van verschillende psychophysische methoden 
heb ik verder gevonden, dat de drempelwaarden niet slechts naar 
de toegepaste methoden varieeren, maar dat het uit elkaar wijken 
des te grooter wordt naarmate de intensiteit van het flikkerende 
licht toeneemt. Daarmee is dus bewezen, dat het verschil der 
psychophysische methoden niet slechts met een verschil van subjek- 
tieve factoren verbonden is, maar ook met een overwichtgevende ver- 
andering van objektieve physiologisehe voorwaarden. 
Het verschil in de resultaten der enkele schrijvers, die met geheel 
verschillende psychophysische methoden gewerkt hebben verklaart 
zich dus in de eerste plaats door den invloed van deze verschillende 
physiologische omstandigheden. Bij alle volgende onderzoekingen heb 
ik daarom steeds dezelfde methode gebruikt; die genoemd kan wor- 
den : de methode der ononderbroken gelijkmatige aanstijging van de 
intermittentiesnelheid tof het bereiken van een zich niet meer ver- 
anderenden optischen indruk. 
Met behulp van deze methode heb ik o. a. gezocht de vraag te 
beantwoorden of de lichtadaptatie als een relatief vermoeide toe- 
stand kan beschouwd worden. 
Daartoe werden twee reeksen van drempelwaarden vergeleken : 
de ééne die uit bepalingen bestond, welke na eene goede lichtadap- 
tatie (15 min. in de zon), de tweede, die na eene vermoeienis- 
prikkeling van het oog opgenomen werden. 
Het bleek dat de toestand van het aan licht geadapteerde ge- 
zichtszintuig in de op elkaar volgende drempelbepalingen constant 
bleef. B.v. bij den proefpersoon Wa. was de drempelwaarde bij 
kleine, respectievelijk gemiddelde of groote helheid van den flikke- 
renden lichtprikkel constant (28,6, respectievelijk 23 of 20 perioden 
per seconde). 
Na de inwerking van den sterken lichtprikkel gedurende 45", 
respectievelijk 90" of 180" leverden de opeenvolgende bepalingen 
die ieder van elkaar door 10 seconden rustpauzen gescheiden waren 
en zelf ca. 15 seconden duurden, een geheel ander beeld. 
Ik vat het tijdsverloop van de uitwerking der vermoeienis in 
Tabel 1 samen: (zie p. 107) 
Deze tabel leert: 
1. Hoe langer de vermoeienis duurt, des te dieper zakt het 
onderscheidingsvermogen in het eerste moment na den opgeheven 
vermoeienisprikkel. 
2. De norm, welke de prestatie bij eene goede lichtadaptatie 
