111 
norm, hare achteraf komende hoogere stijging over den norm en 
het latere bereiken van dezen norm, als symptoom van eene grootere 
vermoeienis samenvatten. De beschouwing van de bijgevoegde tabel III 
leert als volgt : 
1 ABEL III. Vergelijking der werkingen van de binokulaire en 
monokulaire vermoeienis-prikkeling. 
— ^ 
£ ^ 
£ t; V 
Duur ven de 
Vermoeienis. 
• s 
Qj 
Qj Qj 
C 8 
<n 
.C ^ 
" co 
45" 
90" 
180" 
Dieper onder 
den norm. 
klein . 
B • 
3 
B 
Al 
gemidü. 
M 
M 
M 
groot. 
B 
M 
M 
Hooc/ere over- 
compensatie. 
klein 
M 
— 
B 
— 
gemidd. 
B 
B 
B 
groot 
M 
M 
M 
Later bereikte 
norm. 
klein 
M 
ö 
Al 
M 
gemidd 
M 
Al 
M 
groot. 
3 
M 
& 
Ë> ■ Binoku/dire ( Vermoeienis* 
M - Monoku/ó/re [ prikke/ing. 
De monoculaire prikkeling brengt bij onze bepalingen relatief iets 
grootere vermoeieniseffecten dan de binoculaire mede. In elk geval 
is de binocnlaire prikkeling niet met grootere effecten verbonden, 
dan de monoculaire. Dus er bestaat geen binoculaire swmmatie van 
den optischen vermoeienisprikkel, wat goed overeenstemt met analoge 
ontkenning van de binoculaire summatie der subjectieve helheden 
(Roelob’S en Zeeman). 
