112 
Physiologie. — De Heer van Rijnberk biedt eene mededeeling aan 
van den Heer S. de Boer : „De Bouw en Overdekking der 
achterpootdermatonien bij de kat.” 
(Mede aangeboden door den Heer Winkler). 
Dezelfde methode, die ik aan wendde ter bepaling van opeenvol- 
gende dermatomen in het thorako-lumbale gebied, bezigde ik ook 
om de dermatomen van den achterpoot af te grenzen. 
We hebben, als we deze methode willen overbrengen op het 
onderste gedeelte van het ruggemerg, te kampen met een moeilijkheid. 
Vanaf den 5 den lumbaalwortel sluiten distaalwaarts de verdere wortels 
zich direkt aan elkaar aan. Aan den oorsprong uit het ruggemerg 
zijn dus deze wortels niet van elkaar afgegrensd, zooals dit wel het 
geval is bij alle hooger ontspringende wortels. 
Ik ging nu aldus te werk: Onder aether-chloroformnarcose werd 
het lumbo-sacrale gedeelte van het ruggemerg blootgelegd, de dura 
in de lengte gespleten. Ik zocht dan den 4 den lumbaalwortel op ; het 
ruggemerg om de intredingsplaats van dezen ach ter wortel bedepte ik 
dan met 1 °/ 0 opl. van sulfas strychnini, door methyleenblauw ge- 
kleurd. De 3 de lumbale achterwortel was soms te voren door- 
geknipt. Als daarna de kat uit de narcose was ontwaakt, werd het 
hyperreflectorische veld van iumb. IV op de huid afgeteekend met 
waterverf. Dan werd deze achterwortel onder narcose doorgeknipt 
en het ruggemerg aan de uittredingsplaats van den volgenden achter- 
wortel (lumb. V) met strychnineoplossing bedept. Er werd dan 
vooral zorg gedragen daarvoor, dat distaalwaarts het ruggemerg niet 
voorbij het laatste radiculare van lumbalis V bedept werd. Dan 
werd dit veld afgegrensd en op de huid afgeteekend. Voor de ver- 
schillende velden werden telkens verschillende kleuren verf genomen. 
Dan werd weer op gelijke wijze de volgende wortel behandeld, tot- 
dat alle verdere dermatomen van den achterpoot tot en met saeralis 
I of 2 verkregen waren. Als ik op deze wijze de dermatomen be- 
paalde, is het zeker, dat de proximale grenzen nauwkeuriger konden 
worden verkregen dan de distale. Het ruggemerg om de proximale 
radiculariën van eiken wortel kan steeds voldoende bedept worden 
met strychnineoplossing, omdat de voorafgaande wortel was door- 
gesneden. Proximaalwaarts liep ik nimmer gevaar, dat ik te veel 
of te weinig bedepte. Voor de distale radiculariën echter verkeerde 
ik niet in zoo’n groote zekerheid. Hoewel ik hier zoo nauwkeurig 
mogelijk met een toegespitst watje het ruggemerg tot even achter de 
intredingsplaats van het laatste radiculare van eiken wortel bedepte 
