113 
blijft hier altijd de onzekerheid bestaan, dat ik öf te ver of niet 
ver genoeg distaahvaarts het ruggemerg bedepte. Is het laatste radi- 
culare van een wortel niet mee vergiftigd, dan is het veld dislaal- 
waarts een smalle zóne te klein; als daarentegen het proximale 
radiculare van den eerstvolgenden wortel mee vergiftigd is, dan is 
het veld een smalle zóne te groot. Op deze mogelijke fouten moeten 
we dus bedacht zijn bij het beoordeelen van onze dermatomen. Als 
nu de dermatomen van den achterpoot zoo met verschillend gekleurde 
verf op de huid waren overgebracht, dan werd de kat gedood. Op 
een gipsmodel teekende ik dan de dermatomen weer met verschil- 
lend gekleurde verfstoffen over en daarna werd de huid van den 
achterpoot afgepraepareerd. De huid werd dan gelooid en bewaard. 
Een volledige beschrijving van het verloop van de grenzen der ver- 
kregen dermatomen werd direct na afloop van het experiment door 
mij opgesteld. Dan deed ik de sectie. 
Daartoe weid het geheele ruggemerg tot aan den schedel blootge- 
legd. Het aantal halswervels, ribben- en lendewervels werd geteld. 
Vanaf den schedel uittellend werd nagegaan welke achterwortels 
telkens beëxperimenteerd waren. Vond ik afwijkingen in de ligging 
der velden, die op praefixie of postfixie van den achterpoot wezen 
of was het aantal der verschillende soorten van wervels afwijkend 
van het normale, dan werd de plexus blootgelegd en onderzocht. 
Afwijkingen van den plexus werden opgeteekend ; een schema van 
den plexus werd geteekend en meestal werd dan de plexus geëxstir- 
peerd en op een wasplaatje opgespeld en gefixeerd in formoloplossing. 
Op deze wijze verkreeg ik van alle bepaalde dermatomen een 
teekening op een gipsmodel en wel zóó, dat de bij één achterpoot 
bepaalde dermatomen op een gipsmodel werden overgebracht, dan 
had ik de huiden van de achterpooten met de dermatomen er op 
afgeteekend en ten slotte een uitgebreide beschrijving der derma- 
tomen. Op deze wijze heb ik bij 19 katten de dermatomen van den 
linkerachterpoot bepaald (ik nam steeds den linkerachterpoot, daar ik 
een gipsmodel van dezen achterpoot had en het voor mijn doel er 
niet op aankwam, welken achterpoot ik beëxperimenteerdek 
Van alle bewerkte achterpooten werd de huid telkens op gelijke 
wijze afgepraepareerd. De huidsneden, die ik daartoe uitvoerde, 
verliepen bij eiken achterpoot zoo goed mogelijk langs dezelfde lijnen. 
Ik ging hierbij aldus te werk : Eerst bracht ik een circulaire snede 
aan door de romphuid, uitgaande van den 4 den lumbalen wervel lood- 
recht op de wervelkolom naar de ventrale mediaanlijn toe. Een 2 c!< ' 
snede volgt hierop vanaf de plaats waar de vorige snede de ventrale 
mediaanlijn passeert, langs de ventrale mediaanlijn naar achterei 
8 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXV A°. 1016/17. 
