119 
nu eens tot halverwege het bovenbeen, dan weer tot boven de 
troehanter. Zoo varieert ook wel de hoogte, waartoe het gevoelige 
veld van Lumbalis VI aanstijgt, doch minder dan bij Lumbalis V. 
Deze beide dermatomen strekken zich in hunne proximale gedeelten 
bijna geheel uit over de laterale pootzijde. Veel minder op de 
binnenzijde, zooals Winkler en van Rijnberk dat voor deze velden 
vonden bij den hond. Wel zijn ook bij de kat deze velden naar 
binnen gedraaid. Ook de distale lippen, waarin deze beide velden 
zijn uitgetrokken, varieeren sterk. Dan weer strekt deze lip bij 
lumbalis V zich uit tot aan de streek tusschen de malleolus internus 
en de calcaneus; in andere gevallen tot halverwege den binnenrand 
van den voet of tot het metatarso-phalangeaal gewricht. De meest 
distale lippen van dit veld strekken zich uit tot op den eersten teen, 
ja zelfs kan de geheele eerste teen binnen dit veld vallen. Lumbalis 
VI omvat hier den eersten, de twee eerste of drie eerste teenen. 
Ook het 3 de topveld vertoont vrij sterke variaties in ligging en 
uitbreiding. Meestal reikt het veld proximaal tot eenige c.M. boven 
de calcaneus, doch ’t kan zich hier ook uitbreiden tot aan de fossa 
poplitea. Het veld sluit dan lateraal en plantair om den voet heen. 
Soms valt alleen de laterale teen binnen dit veld, dan weer de 2 
laterale of 3 laterale teenen. Ook kunnen alle teenen vanuit dezen 
wortel worden geinnerveerd. In dit laatste geval omsluit dit veld 
als een lage schoen den voet, met aan de dorsale zijde een gaping, 
die toeneemt vanaf den eersten teen tot op het onderbeen. Deze 3 
topdermatomen vertoonen in vorm en ligging vrij sterke variaties. 
Schijnbaar zijn deze variaties distaai bij den voet het sterkst. We 
zagen het aantal teenen, dat binnen elk dezer velden valt, telkens 
varieeren. Ik moet er echter op wijzen, dat dergelijke variaties niet 
door sterke uitbreidingsvariaties tot stand komen. Een geringe variatie 
in de uitbreiding van een gevoelig veld is daar reeds voldoende 
om een teen meer of minder binnen dit veld te brengen. Een gelijke 
variatie in de uitbreiding van een meer proximaal gedeelte van het 
veld, zou weinig indruk maken. Een geringe verschuiving in het 
niveau van aanleg voor de extremiteit doet zich juist aan de meest 
periphere gedeelten van de extremiteit het sterkst gevoelen. De sterk 
uitgesproken differentiatie van de vorm der extremiteiten aan de uit- 
einden is hiervan de oorzaak. 
Sacralis 1 en 2 hebben beide weer voeling met de dorsale en 
tevens met de ventrale mediaanlijn. Sacralis 1 is vooral in de dis- 
tale gedeelten sterk variabel. De tong, die hier aan den lateralen 
kant van de extremiteit wordt uitgezonden, kan reiken tot op de 
kuitspieren, dan weer tot aan de calcaneus, halverwege langs den 
