120 
lateralen voetrand en ten slotte zelfs den kleinen teen omvatten. In 
die gevallen, waarin ik den 4 den teen binnen dit veld vond, waren 
steeds afwijkingen in den plexus aanwezig, die erop wezen, dat de 
extremiteit postfix was aangelegd. De voorste grenslijn van dit veld 
viel dorsaal en ventraal vanaf de middellijnen eerst een eind samen 
met de achtergrens van het 4 d ‘' lumbaalsegment. Ook vond ik in 
verschillende gevallen hier een overlap van ongeveer Va c.M. Dit 
zullen wel de best gelukte experimenten zijn. Karikatuurvorming 
toch is ook bij de strychninesegmenten geen zeldzaamheid. 
Ook sacralis 2 kan een kleiner of grooter lip op het bovenbeen 
zenden. 
Over de axile lijnen van Sherrington, door Bolk ditferentiatie- 
grenzen genoemd, nog een enkel woord. 
We weten zeker, dat het 4 de lumbale segment en het l ste sacrale 
oorspronkelijk niet aan elkaar gegrensd hebben. Wel heeft het expe- 
riment mij geleerd, dat de overlap veel sterker is dan men oor- 
spronkelijk dacht, doch de onderlinge overdekking van opeenvol- 
gende segmenten is niet zoo sterk, dat het 4 de lumbale segment en 
het l ste sacrale, waar 3 segmenten tusschen in liggen, oorspronke- 
lijk aan elkaar kunnen hebben gegrensd. 
Bij de thoraco lumbale segmenten vond ik in het dorsale gebied 
overlap van elke 2 segmenten, die door een ander in rangorde ge- 
scheiden waren en in het ventrale gebied was er nog overdekking 
van 2 segmenten, die door 2 andere segmenten in rangorde waren 
gescheiden. Nergens zag ik 2 segmenten aan elkaar grenzen, die in 
rangorde door 3 andere segmenten gescheiden waren. We weten 
derhalve zeker, dat het 4 de lumbale en het l ste sacrale segment 
oorspronkelijk elkaar niet overlapt hebben en niet aan elkaar hebben 
gegrensd, maar dat er tusschen de caudale grens van het 4 de lumbale 
segment en de craniale van het l ste sacrale, een zóne van een zekere 
breedte heeft bestaan. Na de ontwikkeling van de extremiteit zijn 
deze 2 dermatoomgrenzen elkaar genaderd en hebben de beide 
dermatornen, die oorspronkelijk op een afstand van elkaar verwijderd 
lagen, elkaar zelfs voor een smalle zóne overdekt. Dit feit was door 
de onderzoekingen van Sherrington reeds bekend. Deze wijst erop, 
dat de overlap aan de axile lijnen veel gelijkt op de dorsale en 
ventrale „crossed-overlap”. Ongeveer tot aan de grens tusschen het 
onderste en middelste 3 de gedeelte van het bovenbeen gaan deze 
beide dermatoomgrenzen samen; daarna neemt de voorgrens van 
sacralis 1 een meer schuin achterwaartsche richting aan. Dikwijls 
reikt ook het kopgedeelte van het 5 de lumbale dermatoom ongeveer 
tot die hoogte, zoodat dan de lengte van de axiale lijn overeenkomt 
