128 
werpen verkrijgen. Het gemakkelikst verricht men dit experiment 
door eerst wijs- en ringvinger te kruisen en wel zo, dat wanneer 
men de handpalm naar boven houdt, de wijsvinger boven de ring- 
vinger ligt, en de beide gekruiste vingers zich ventraal van de mid- 
delvinger bevinden, die nu over de dorsaalvlakte van de ringvinger 
heengeslagen wordt, zodat zijn top juist tussen de toppen van de 
gekruiste wijs- en ringvinger te voorschijn treedt (Fig. 2). Het te 
betasten voorwerp wordt nu tussen deze drie vingertoppen zacht 
heen en weer bewogen, opdat alle drie voelende vlakken gelijktijdig 
geprikkeld worden. 
c. Op gans andere wijze verkrijgt men bij de volgende proef 
een waarneming van drie voorwerpen: Wijs- en middelvinger ener- 
zijds, en pink en ringvinger anderzijds worden gekruist, (Fig. 3) en 
met twee evenwijdig niet te ver van elkaar gespannen draden in aan- 
raking gebracht, zodat in iedere gleuf tussen twee gekruiste vin- 
gers een draad kan glijden. Hij zacht heen en weer schuiven voelt 
men dan drie draden. Eigenlik zou men er vier verwachten. Inder- 
daad voelt men ook soms vier, wanneer de afstand tussen de draden 
ietwat groot is, of, wat vaker het geval is, men voelt een dikke 
middelste draad. Wordt tussen de draden echter de juiste afstand 
gekozen, dan voelt men drie volkomen gelijke draden. 
De verklaring ligt hierin: de waarnemingen afkomstig van de 
ulnaire zijde van de middelvinger en de radiale vlakte van de 
ringvinger, versmelten, omdat zij van korresponderende vlakken 
afkomstig zijn, en naar dezelfde plaats in de ruimte worden gepro- 
jekteerd. 
Hetzelfde verschijnsel treft men aan bij het gezichtsorgaan : tussen 
twee naast elkaar getekende lijntjes kan men een derde waarnemen, 
bij een bepaalde doch niet voor het vlak van de figuur zelf, inge- 
stelde akkomodatiestand der ogen. De verklaring vindt, evenals 
boven voor de huidpunten, zijn grond in het korresponderend zijn 
van de netvliespunten 
cl. Plaatst men wijs-, middel- en ringvinger zodanig met hun 
ventrale vlakken op een gespannen draad, (Fig. 4) dat de middel- 
vinger b.v. met zijn top, de wijs- en ringvinger met proximaler gelegen 
delen (b.v. 2 e phalanxen) daarmee in aanraking komen, dan krijgt 
men onder zacht heen en weer schuiven een levendig gevoel van 
twee draden, die al naar de stand waarin men de hand houdt, boven 
of naast elkaar schijnen te liggen. 
Iets minder gemakkelik gelukt deze proef wanneer men tivee 
evenwijdige niet te ver van elkaar verwijderde draden gebruikt, 
waarvan de bovenste b.v. met de wijs- en ringvinger, de onderste 
