478 
beantwoorden dat wij thans aan de voor incohaerente punten gelden- 
de functie van Lagranoe L ($4, 1915) een term toevoegen, die een 
ot' andere functie is van de dichtheid der materie in het beschouwde 
punt P der veldfiguur, zooals die dichtheid is nadat men door eene 
transformatie de materie in dat punt tot rust heeft gebracht. Men 
kan dit ook zóó uitdrukken: Laat da een In natuurlijke maat 
uitgedrukte oneindig kleine driedimensionale uitgebreidheid zijn, die 
in het punt P loodrecht staat op de door dat punt gaande wereldlijn, 
en f> do het aantal snijpunten van do met wereldlijken. Dan zal de 
bijdrage van een element der veldfiguur tot de principale functie 
gevonden worden door de grootte van dat element, in natuurlijke 
maat uitgedrukt, met een functie van q te vermenigvuldigen. Verdere 
berekening leert dat de aan L toe te voegen term den vorm 
(71) 
moet hebben, waarin P door (15) 1915 is gegeven. Daar ook de 
door (11) 1915 bepaalde functie van Lagrange onder dezen vorm 
valt, en evenzoo de som van die functie en den nieuwen term, kan 
men (71) als de uitdrukking voor de geheele functie L beschouwen. 
De functie (f kan onbepaald worden gelaten. 
Herhaalt men nu hiermede de berekeningen van §§ 5 en 6, 1915, 
dan vindt men de componenten van den spanningsenergietensor 
der materie, terwijl de vergelijkingen voor het gravitatieveld weer 
den vorm (65) aannemen. Daarbij wordt T a b bepaald door een ver- 
gelijking van de gedaante (63), waar nu in het eerste lid bij 
constant gehouden w a ’ s moet gedifferentieerd worden, en men kan 
zonder veel moeite weder de betrekking (66) veritieeren. 
Wij zullen hierbij echter niet stilstaan, daar de volgende beschou- 
wing algemeener is, en b.v. ook stelsels stoffelijke punten omvat, 
die, wat de onderlinge ligging en de moleculaire werkingen betreft, 
anisotroop zijn. 
§ 44. Het is duidelijk dat in eenig punt P der veldfiguur de 
functie van Lagrange L bepaald zal zijn door den loop en de onder- 
linge ligging van de wereldlijnen .der stoffelijke punten in de nabij- 
heid van P. Het ligt daarom voor de hand, aan te nemen dat, bij 
constant gehouden g a b s de variatie dL een homogene lineaire functie 
is van de virtueele verplaatsingen óx a der stoffelijke punten en van 
de differentiaalquotienten 
