Het zij mij vergund, U in het kort den levensloop en 
liet werk in herinnering te brengen van den ijverigen en 
voortreffelijke!! natuuronderzoeker, dien wij in 
GUALTHERUS CAREL JACOB VOSMAER 
verloren hebben. Zoon van den dichter en schrijver Mr. 
Carel Vosmaer, wiens kunstgevoel en smaak op hem 
zouden overgaan, werd hij den 29sten Augustus 1854 te 
Nieuw-Beijerland geboren. Zijne eerste opleiding ontving hij 
te ’s-Gravenhage, waar hij leerling van de hoogere burger- 
school en het gymnasium was; op negen tienjarigen leeftijd 
kon hij als student aan de Leidsche Hoogeschool worden 
ingeschreven. 
Na eenige jaren van het opwekkende onderwijs van 
Hoffmann te hebben genoten, begaf hij zich naar Graz, 
waar hij tot 1880 bleef. In het laboratorium van F. E. 
Schülze aldaar begon hij de onderzoekingen waaraan hij 
zich gedurende zijn gelieele leven met voorliefde en vol- 
harding heeft gewijd, en die de ontwikkelingsgeschiedenis 
en de morphologie der sponzen tot onderwerp hadden. 
Weldra gaf hem liet materiaal dat door de Willem Barents 
was bijeengebracht, evenals, in later jaren, het door de 
Siboga-expeditie verzamelde, overvloed van werk. Rijke 
stof tot onderzoek vond hij ook in het Zoölogisch Station 
te Napels, waar hij geruimen tijd, van 1882 tot 1888, als 
assistent van Dohrn werkzaam was. Voor korteren tijd 
heeft hij, in 1911 en 1912, nogmaals het Station bezocht. 
Het proefschrift over Leucandra aspera en het kanaal- 
systeem der sponzen, waarop hij in 1880 te Leiden promo- 
veerde, was eeii der eerste vruchten van zijn arbeid en 
tevens het uitgangspunt van een reeks verhandelingen over 
de histologie en de embryologie der Porifera die in ver- 
schillende tijdschriften het licht zagen. Hoe hij zich in die 
jaren heeft ingespannen, bewijst zijne in 1885 verschenen 
