hij ondernam, zorgvuldig en zonder iets te verwaarloozen 
ten einde te brengen. 
De wèl overwogen zelfbeperking belette hem intusschen 
niet, in alle richtingen van zoölogisch onderzoek levendig 
belang te stellen. Daarvan getuigde zijne in 1897 gepubli- 
ceerde studie over de retrograde ontwikkeling der bloed- 
vaten in het omentum van het konijn, en zijne het volgend 
jaar in samenwerking met ons medelid Pekelharing ver- 
riclite proeven over het opnemen van voedsel door de 
sponzen, terwijl zijn streven om zijn onderwijs voor de 
studenten in geneeskunde zoo vruchtbaar mogelijk te maken, 
aanleiding gaf tot een onderzoek over de malaria-parasieten. 
Wat overigens de beperking waarvan ik sprak betreft, hij 
gevoelde zich daartoe alleen gerechtigd omdat bij de 
verschijnselen die hij met zooveel zorg tot in de kleinste 
bijzonderheden bestudeerde, de groote beginselen der 
evolutieleer in het spel zijn. Bij zijne promotie had hij de 
aan Haeckel ontleende stelling verdedigd, dat de natuurlijke 
geschiedenis der sponzen ons eene doorloopende bevestiging 
der leer van Darwin geeft, en ook deze, dat wetenschap 
zonder wijsgeerige strekking onbestaanbaar is. 
In dezen geest is hij blijven voortwerken, ook toen de 
kwaal die zijne krachten sloopte en ons met zorg vervulde, 
het hem hoe langer hoe moeilijker maakte; met moed en 
berusting zagen wij hem zijn lijden dragen. Nog maar 
weinige maanden geleden getroostte hij zich veel moeite 
voor het tot stand komen van het HrBRECHT-fonds. In de Em- 
bryologische Commissie uit deze Afdeeling, aan welke de 
leiding daarvan is toevertrouwd, werd hem het voorzitter- 
schap opgedragen en wij hoopten dat hij de nieuwe stichting 
tot volle en gelukkige werkzaamheid zou kunnen helpen 
brengen. Het heeft niet zoo mogen zijn en weemoedig 
stemt ons thans de gedachte aan dit, en zooveel anders, 
dat Vosmaer onafgedaan moest laten. Met dankbaarheid 
echter gedenken wij het aandeel dat hij, arbeidende zoolang 
hij kon, in de ontwikkeling zijner wetenschap gehad heeft. 
