516 
\ 
2°. moet het de oppervlaktespanning van water verlagen, m.a.w. 
indien het een vaste stof geldt, het kamferphaenomeen geven; 
3°. moet liet, over een groot verdampingsvlak uitgebreid, uit de 
waterige oplossing vluchtig zijn. 
Sub 1 tot 3 zijn bij acetanilide verwezenlijkt en bij onderzoek 
blijkt het dan ook tot de merkwaardige groep van organische 
stoffen te belmoren, die evenals de reukstoffen het ladingsverschijnsel 
geven. 
De drie zooeven genoemde eigenschappen vormen de voorwaarden, 
die vervuld moeten zijn, zal een ladingsverschijnsel totstandkomen. 
Zulke stoffen kunnen reukstoffen 'zijn en zij zijn het feitelijk, 
wanneer daarenboven 
4°. de stof oplosbaar is in lipoïd {alle reukstoffen zijn oplosbaar 
in olie); 
5°. in liet molecule een odoriphoor aanwezig is. 
Sub 4 is bij acetanilide niet of ternauwernood verwezenlijkt en 
wat sub 5 betreft komen in het acetanilide twee atoomgroepen 
voor, die als odoriphoren kunnen worden aangemerkt: 1°. de 
aliphatische zuurgroep, 2°. de aniline-groep. 
Rupe en v. Majewsk l ) veronderstellen evenwel, dat,, wanneer in 
eenzelfde molecule 2 odoriphoren voorhanden zijn, wederkeerige 
opheffing der werking zal kunnen volgen. Deze hypothese op het 
acetanilide toepassend, ware derhalve hierdoor en door de onbe- 
duidende oplosbaarheid in olie zijn reukloosheid verklaard. Voor 
andere antipyretica (phenacetine, antipyrine, chinine) laten zich analoge 
beschouwingen houden. Te betreuren is slechts dat op dergelijke 
regels steeds uitzonderingen worden aangetroffen. 
Hef geheimzinnig parallelisme tussehen reuk, een physiologische, 
en de neveleiectriciteit, een physische eigenschap, blijft op die wijze 
in tussehen even duister als te voren. Het heeft zich tot dusverre 
voor de overgroote meerderheid der reukstoffen bevestigd : 
a. in homologe reeksen ; 
b. bij successieve verdunningen ; 
c. bij wijziging van oplosbaarheid en van oppervlaktespanning 
door vermenging met zout- of suikeroplossingen. 
Ter weerszijden treft men echter afwijkingen aan. Enkele parfums 
van zeer groote moleculaire reukkracht, moschus en scatol, worden 
nog in verdunningen door het zintuig waargenomen, waarbij het 
laadvermogen onnaspeurbaar is. Het andere uiterste vormen de 
') K. v. Majewski, Beitr. z. Kenntn. d. Diazo-imido-benzolderivate. Inaug. Diss. 
Basel 1898. 
