517 
antipyretica, waarbij de reuk oneindig klein, het laadvermogen zeer 
aanzienlijk is. Voorzoover het onderzoek tot dusverre is gevorderd, 
zal men ter verklaring alleen de 5 straks genoemde factoren, van 
wier vervulling de eigenschappen afhankelijk zijn, kunnen te hulp 
roepen. Misschien, dat ook de studie der dielectriciteitsconstante nog 
eenige opheldering zal kunnen verschaffen in verband met A. Coehn’s 
theorie der contactelectriciteit, volgens welke de grootte van het 
potentiaalverschil bij onderlinge aanraking van twee stoffen evenredig 
is aan het verschil in dielectriciteitscontanten. 1 ) De verschillen tusschen 
de dielectriciteitsconstanten der reukstoffen en die van water zijn in 
het algemeen zéér groot, zoodat men eveneens groote ladingen op 
de ontelbare neveldrupjes verwachten mag, wanneer zich aan hun 
oppervlakten krachtens de verlaging der oppervlakte-spanning reukstof- 
moleculen ophoopen. De snelle verdamping uit het ontzaglijk uit- 
gebreide verdampingsvlak maakt het ontstaan van ongelijkheden 
bovendien uiterst waarschijnlijk, vooral, wanneer iets liooge tem- 
peratuur de verdamping bevordert en de juiste afstand tusschen 
versproeier en opvangscherm aanwezig is. 
Physiologie. — De Heer Zwaardemaker doet een mededeeling over : 
„De vervangbaarheid van liet kalium der zoogenaamde yhy- 
siologische vloeistoffen door radium in aequiradio actieve hoe- 
veelheid, volgens proefnemingen van den Heer T. P. Feenstra, 
adsistent der Physiologie” 
«T 
Uitgaande van de overweging, dat kalium het eenige radioactieve 
element is, dat in het dierlijk organisme regelmatig wordt aange- 
troffen, noodigde ik 3 / 4 jaar geleden den Heer T. P. Feenstra uit 
een onderzoek in te, stellen naar de vervangbaarheid van kalium 
door de andere radioactieve elementen in niet giftige doseering. Voor 
rubidium was dit, zooals later bleek, reeds geschied en wel door 
S. Ringer, naar wien de tegenwoordig gebruikte physiologische 
vloeistoffen gewoonlijk genoemd worden, toen hij alle. zouten der 
Mendelejeffsche groep, waartoe kalium behoort, in aequimoleculaire 
verhoudingen met kaliumzouten vergeleek. De volle consequentie 
van het nieuwe gezichtspunt aanvaardend, liet de Heer Feenstra 
echter terstond de moleculaire verhoudingen los en berekende de 
doseering zijner elementen uitsluitend naar radioactieven maatstaf. 
Deze min of meer vermetele, in elk geval ongewone methodiek 
verschafte hem in weinige maanden de uitkomsten, die in de mede- 
l ) A. Goehn u. U. Raydt. Göttinger Nachrichte 1909 p. 2G3. 
