gedrag tusschen een verbinding, zooals door tig. 2 en een, als door 
tig. 3 beschreven wordt d.w.z. tnssclien een dissocieerende verbinding, 
die niet, en een die wel mengbaar is met haar dissociatieproducten 
in vasten toestand. Brengt men zulk een verbinding zonder meng- 
kristal vorming tot smelten onder konstanten druk, dan is dat even- 
wicht quasi-unair x ), de verbinding heeft een scherp smeltpunt. Bij 
de mengkristalvormende vei binding is zulks niet het geval, de ver- 
binding heeft een smelttpajekt. In verband daarmede zijn ook de 
evenwichten onder eigen dampspanning, zooals wij die uit het pT- 
diagram aflezen, gekompliceerder. 
Allereerst zij er aan herinnerd, dat in het punt F van figuur 2 
dP Q ls 
xl = %s ei1 derhalve vergelijking (2) T — = wordt. Dit is 
dT P LS 
echter de vergelijking voor de smeltlijn der verbinding; die lijn 
raakt dus in F aan de driephasenlijn en terecht heet F het minimum 
dP __ Qgs 
dT ~ V c „ 
raakt de sublimatielijn der verbinding hier aan de driephasenlijn. 
En in H is xl = %G, derhalve 
smeltpunt. Evenzoo is in G x g = xs, daardoor T 
en dus 
T dP __ Qgs 
dT V GS - 
Qls V 
GL 
V LS QgL 
hetgeen raking van driephasenlijn en „lijn der minima op het GL 
oppervlak” involveert. 
Door deze rakingen krijgt de p7-doorsnede bij de samenstelling 
der verbinding de eenvoudige gedaante van tig. 4 * 2 ) LGFK in een 
kontinue kurve, hoewel LG de quasi- 
unaire sublimatielijn, GF een stukje 
driephasenlijn en FK de quasi-unaire 
smeltlijn der verbinding is. FP en GP 
zijn de grenzen voor volledige kon- 
densatie, resp. verdamping. Van een 
zuiver unair diagram onderscheidt zich 
deze figuur slechts doordat het tripelpunt 
tot een trajekt GF" is uitgegroeid en dat de kondensatie-verdampings- 
verschijnselen niet bij één grenswaarde, maar eveneens over een 
trajekt geschieden. 
b De uitdrukking quasi-unair resp. quasi-binair enz. lijkt zeer geschikt ter 
kenschetsing van den toestand, waarbij een systeem zich gedraagt alsof het éen 
variabele (of twee, drie, enz.) minder had, dan de phasenregel aangeeft (zie over 
deze evenwichten Bakhuis Roozeboom, Heterogene Gleichgewichte I blz. 34 e.v. 
Brunswijk 1901). 
2 ) Zie diss. Wuite, A’dam 1909 blz. 19 
