540 
Aan de laatste voorwaarde is altijd te voldoen; men behoeft daar- 
toe de hoeveelheden A lf A. 2 enz. dezer phasen slechts groot genoeg 
te nemen. De eerste voorwaarde geeft : 
A p — Kap = 0 en A v + 1 — Ka p + 1 = 0 dns — — = p - * 
a P - )-i 
Daar A p en A p + 1 beide positief zijn, moeten a p en a p + 1 dus 
hetzelfde teeken hebben. Tevens blijkt dat het invariante evenwicht 
zich alleen dan in het evenwicht Al kan omzetten, als de hoeveel- 
heden A p en Ap+i der indifferente phasen zich verhouden als a p 
en a p + x . 
Wij stellen ons thans de vraag, welke P, 7-diagramtypen aan 
deze bijzondere gevallen beantwoorden. Wij beschouwen een invariant 
punt met de phasen P\....F n j r 2 , waarin F p en F p +\ de inditfe- 
rente en de andere dus de singuliere phasen zijn. 
Wij hebben dan de singuliere evenwichten : 
Al = F\ -j- ... -j- Fp — i -j- F p - pa -j- ••• ~h -^4+ 2 
{Fp) = F\ ... + Pp — i -j- F p + 1 -f- F p+2 + ... + Pv + 2 = M + 
) = i^i + ... + -Pp— 1 4" Pp 4“ ^4+2 4- 4- Pn + 2 = A/ + ^4 
Is 4/ geen singulier evenwicht, kan dus tusschen zijn phasen 
geene phasenreactie optreden, dan is het ’t bivariante evenwicht 
(FpFp+i), dat in een P, T'-diagram door een veld tusschen de kurven 
F p en Fp+x wordt voorgesteld. 
Is Al wel een singulier evenwicht, zoodat tusschen zijn phasen 
wel eene phasenreactie kan optreden, dan wordt het in het P, T'- 
diagram door eene kurve {Al) voorgesteld. 
Men kan nu aantoonen dat de 3 singuliere kurven {Al), ( F ),) en 
(i4+i) samenvallen. Dit samenvallen kan op twee verschillende 
manieren gebeuren. 
In tig. 1 stelt i a het stabiele en i b het metastabiele deel der drie 
singuliere kurven {Al), {F p ) en {F p . p T ) voor. Beschouwt men alleen 
de stabiele deelen der kurven, dan kan men zeggen: de drie kurven 
gaan van uit het invariante punt in dezelfde richting. 
In fig. 2 gaat kurve {Al) in stabielen toestand door het invariante 
punt i heen ; ze wordt voorgesteld door a i b. Het stabiele deel van 
{Fp) wordt voorgesteld door ia, het metastabiele door ib; het stabiele 
deel van (i^+i) wordt voorgesteld door ib, het metastabiele door ia. 
Beschouwt men alleen de stabiele deelen van (F p ) en {F p - j-i) dan 
kan men zeggen: de kurven {F t i) en (i^+i) gaan van uit het in- 
variante punt in dezelfde richting. 
