608 
ons bleek hebben dergelijke laagjes nog als voordeel, dat de boven- 
vermelde verandering van den weerstand met den tijd veel geringer 
is dan bij laagjes gevormd door chemischen neerslag of door kathode- 
verstuiving, hetgeen natuurlijk de constantheid van de uitkomsten 
zeer ten goede komt. 
II. Het onderzoek. 
Onderzocht werden dunne laagjes van de metalen platina, wolfram en 
zilver. Het platina was chemisch zuiver van Heraecs (« 0—100 = 0.003905), 
terwijl voor wolfram uit den temperatuur-coefticient van den elec- 
trischen weerstand, voor zilver uit de chemische analyse bleek, dat 
ook deze beide metalen zeer zuiver waren. 
Het vormen der laagjes. De laagjes werden gevormd 
op den binnenwand van een cylindrische glazen buis 
(zie tig. 1) ongeveer 36 m.m. wijd. Ongeveer in het 
midden van de buis waren inwendig 2 verzilverde rin- 
gen R x en /i 2 op den glaswand aangebracht, met een 
onderlingen afstand van ongeveer 16 m.m. Van ieder 
der verzilverde ringen voerden 2 platinadraden, die door 
~%t. den glaswand waren gesmolten, naar buiten. Door den 
weerstand te meten tusschen de beide platinadraden, die 
in eenzelfden ring zijn ingesmolten, kon gecontroleerd 
worden, dat er goed contact tusschen het platina en de 
verzilvering was. Boven in den glazen cylinder zijn twee 
toevoerdraden ingesmolten uit nikkel, aan deze toevoer- 
draden is de draad D van het te onderzoeken metaal 
vastgesmolten. De draad heeft den vorm van een lange 
haarspeld, de beide beenen staan slechts enkele milli- 
meters van elkander af. De diameter der draden werd 
zóó gekozen, dat door de afkoeling der toeleidingsdra- 
den slechts kleine stukken aan de einden van den draad 
niet gloeiden. Het deel van den draad, dat zich tusschen 
de ringen bevindt, en ook nog enkele centimeters van den 
draad boven den bovensten ring gelegen, vertoonde een geheel gelijk- 
matige gloeiing. Aan het benedeneinde van den glaseylinder was een 
lamp aangesmolten, waarin zich een wolframspiraal bevond. Het 
geheel werd vacuum gepompt, terwijl gelijktijdig de glaswand werd 
verwarmd en de draad D gegloeid, om beide zoo goed mogelijk 
van gassen te bevrijden. 
Na het dichtsmelten werd vervolgens de wolframspiraal eenigen 
tijd op hooge gloeihitte gebracht, waardoor de laatste resten gas 
W 
