64S 
van de reageerende bestanddeelen in deze verschillende oplosmiddelen. 
Om deze conclusie te toetsen zal het dus voldoende zijn naast de 
evenwichtskonstanten de oploswarmten van de reageerende stoffen 
in verschillende oplosmiddelen te bepalen, daar het verschil in oplos- 
warmte van bv. A in verschillende oplosmiddelen gelijk is aan het 
verschil in mengwarmte. 
3. Een andere gevolgtrekking' waartoe de hier gemaakte onderstelling 
voert is deze: Uit verg. (12) volgt, dat wanneer Kff>Kji ook Qiif>Ql 
Differentieeren wij nu (12) naar T, dan krijgt men 
d In 
Ki 
-11 
Qi- 
Qu 
dT 
RT 2 
— negatief. 
• • • ( 17 ) 
waaruit dus volgt, dat wanneer Kff>Ku het verschil InKi—lnKn 
bij temperatuursverhooging kleiner worden zal, d. w. z. het verschil 
in ligging der even wichten in de twee verschillende oplosmiddelen 
zal bij hoogere temperatuur afnemen. 
4. Het is bijna overbodig er hier op te wijzen, dat wanneer men 
de onderstelling Ci=C/i niet in voert, door aftrekking van verg. (10) 
van (9) de verg. 
Qn—Qi 
~rï~ 
+ dl 
Cu 
(18) 
wordt verkregen, die bij differentiatie naar T eveneens geeft 
d In ^ . 
Kil _ Qi—Qii 
dT ~ RT 
doch deze vergelijking, op zich zelf, kon ons niets bijzonders zeggen. 
Juist op grond van verg. (12) kon worden besloten, dat wanneer 
Kff>Kn ook Qnf>Ql moest zijn, en dit gaf tot de gevolgtrekking 
onder 3 aanleiding. 
5. Ten slotte zij er nog op gewezen, dat, wanneer mocht blijken, 
dat het verschil Cl — Cu niet mag worden verwaarloosd, de hier 
boven gegeven beschouwing ons zal leiden tot de kennis van dit 
verschil, zoodat in ieder geval een studie in deze richting tot verdie- 
ping van ons inzicht in dit zoo belangrijk verschijnsel voeren zal. 
Anorg. 'Chem. Laboratorium der 
Universiteit Amsterdam. 
Amsterdam , 17 Oetober. 
