221 
dat liet, waarschijnlijk nadat de vulkanische werkzaamheid tot rust 
was gekomen, door de branding geheel of gedeeltelijk is afgeknot 
en tevens geleidelijk is gedaald tot een diepte van ruim 75 Meter 
onder den zeespiegel en dat gedurende die dalingsperiode een 
rifkalksteen op het wegzinkende eiland werd opgebouwd, die 
waarschijnlijk steeds ongeveer tot aan de oppervlakte der zee reikte 
en dus dikker werd in dezelfde verhouding als het eiland dieper 
wegzonk. 
Het feit, dat de Bermuda-rif kalk thans in enkele heuvels tot 
meer dan 40 Meter boven zee uitsteekt, bewijst dat de daling niet 
zonder ware of schijnbare tegengestelde bewegingen l ) steeds door- 
ging. De hoofdbeweging bleef dus een dalende, en wel een dalende 
beweging, die reeds in voor-eoceenen tijd zich deed gevoelen, en 
zeer waarschijnlijk in het geheel eenige honderden meters heeft 
bedragen . 
Voor een gedeelte van deze daling, nl. voor het gedeelte, dat 
sinds plistoceenen tijd plaats vond, heeft men hier met schijnbare 
daling te doen, door rijzing van den zeespiegel, zooals door Daly’s 
,,glacial control-theory” wordt geëischt, maar niet de gebeele daling 
kan daardoor verklaard worden. Vooreerst is zij daarvoor voor een 
eiland, op 35° N.B. gelegen, te groot, maar bovendien was zij, zooals 
Pirsson aantoont, in oligoceenen tijd reeds aangevangen. Voorts 
werd in hetzelfde boorgat op 290 M. (935 voet) beneden den zee- 
spiegel weder door water afgerond vulkanisch materiaal gevonden, 
dat sporen van subaëriele verweering vertoonde, wat, ook al 
neemt men aan, dat hier een deel van een submarienen puinkegel 
is aangeboord, toch waarschijnlijk maakt, dat sinds den tijd, dat 
dit grint werd gevormd, het eiland belangrijk meer dan 75 M. is 
gedaald. 
Men staat hier dus voor het feit, dat op de plaats, waar thans 
het koraaleiland Bermuda uit den oceaan zich verheft, submariene 
vulkanen werkzaam waren, waarvan een of meer ten slotte zich 
tot boven den zeespiegel verhieven, dat deze vulkanische eilanden 
reeds lang — stellig reeds sinds een tijd, die ouder is dan het 
eoceen — daalden, en dat hun daling langen tijd werd in evenwicht 
gehouden door de opeenstapeling van steeds meer bazaltische lava- 
stroomen. De grintbank uit subaëriel verweerd materiaal bestaande, 
die op 290 M. diepte is gevonden, bewijst, dat het eiland reeds eens, 
waarschijnlijk vóór den eoceenen tijd, boven zee uitstak. In eocee- 
] ) Heilprin schat het gemiddelde bedrag van de rijzing, die aan den tegen - 
woordigen toestand van Bermuda eiland voorafging, op minstens 80 voet. A. 
Heilprin. The Bermuda-islands. Philadelphia 1889, pag. 46. 
