222 
nen tijd of kort daarna was dit weder het geval, maar daarna 
is de vulkanische werkzaamheid opgehouden en de voortdurende 
daling vond na dit tijdstip geen tegenwicht meer in de ophooging 
door vulkanische werkzaamheid, tengevolge waarvan het vulkaan- 
lichaam ten slotte onder den zeespiegel verdween en thans op een 
diepte van 75 M. onder den zeespiegel ligt en bedekt wordt door 
een kap of kroon van rif kalksteen, die zich thans weder op enkele 
plaatsen vrij aanzienlijk boven den zeespiegel verheft. Trots de 
rijzing, door het laatste feit bewezen, mag men dus üit deze 
merkwaardige boring de gevolgtrekking maken, dat de algemeene 
of hoofdbeweging van de oceanische vulkaangroep van Bermuda 
reeds sinds langen tijd een dalende is geweest. 
Wat kan de oorzaak van dergelijke dalingen zijn ? 
Het komt mij voor, dat uit de leer der isostasie eenige gevolg- 
trekkingen kunnen worden gemaakt, die er toe leiden, een mogelijke 
oorzaak van het ontstaan dier dalingen als een waarschijnlijke te 
mogen aannemen. 
De leer der isostasie, welke van een hypothese (de zoogenaamde 
PRATT’sche hypothese) door talrijke onderzoekingen, met name door 
die van Heckf.r en van Hayeord, zich tot een goed gedocumenteerde 
theorie heeft ontwikkeld, eischt dat onder de oceanen de massa 
der aardkorst gemiddeld zwaarder moet zijn dan onder de con- 
tinenten. 
Ook mag aangenomen worden, dat de buitenkorst der aarde in 
hoofdzaak bestaat uit sedimenten en uit andere gesteenten van een 
gemiddeld soortelijk gewicht van + 2.8, waarvan graniet en gneis 
de hoofd typen zijn, door Suess als sal samengevat en ook wel 
somtijds lithospheer in engeren zin genoemd, terwijl daar beneden 
meer basische gesteenten volgen met een gemiddeld specifiek gewicht 
van + 3, door Suess als sima samengevat en ook wel baryspheer 
in tegenstelling aan de lithospheer genoemd. Als type van deze 
laatste gesteenten mag de bazalt gelden en de geheele sima wordt 
door Daly het „basaltic substratum” genoemd. 
Men kan zich nu, tot verklaring . der isostasie, denken, dat de 
lichtere buitenomhulling onder de continenten dikker is dan onder 
de oceanen, maar men kan zich ook denken, dat die lichtere graniet- 
gneiskorst, en daarbij alle sedimenten met uitzondering der dunne 
laag oceanische (pelagische) sedimenten, niet een gesloten omhulling 
om den aardbol vormt, maar in het algemeen tot de continenten 
beperkt is, en dus onder de oceanen onder de stellig niet zeer dikke 
laag vèrlandsehe oceanische sedimenten terstond de sima of het 
bazaltische substratum zal volgen. 
