223 
Deze tweede opvatting wordt door Daly de waarschijnlijkste 
geacht, maar vooral door Wegener 2 ) is zij op den voorgrond 
gebracht en o. a. ook door Andrée 3 ) en Dacque 4 ) aangenomen. 
Sluit men zich bij deze opvatting aan, dan volgt daaruit, dat men 
zich de continenten moet voorstellen als schollen van salische samen- 
stelling, die, op soortgelijke wijze als ijsschollen in water, in de 
si ma drijven en daarin met nagenoeg 95 °/ 0 van hun massa onder- 
gedompeld 5 ) zijn. 
Voorts moet men uit het feit zelve van het bestaan van isostasie 
overal op aarde, zooals door de waarnemingen en beschouwingen 
van Hecker, Helmert en Hayford is bewezen, de gevolgtrekking 
maken, dat zoowel de sal als de sima, onder den invloed der 
zwaartekracht, zoodra de mtssa’s aanzienlijk zijn, zich als eenigszins 
plastische lichamen 6 ) gedragen, en dat zulks bij de sima in veel 
sterkere mate het geval is dan bij de stuggere sal. Juist door die 
plasticiteit, hoe gering zij dan ook zijn moge, blijft de isostasie 
bestaan en is, niettegenstaande allerlei geologische factoren het 
isostatische evenwicht voortdurend verstoren, toch ook thans nog 
op de meeste plaatsen op aarde de isostatische compensatie tamelijk 
volkomen. 
Kleinere massa’s zijn echter veelal niet gecompenseerd. Het 
Olympus-gebergte in den staat Washington vertoont bijv. een vrij 
aanzienlijke, positieve afwijking der waarde g, d. i. van de zwaarte- 
kracht. Dit gebergte staat echter op en in de salische schol van het 
Amerikaansche continent, welke genoeg rigiditeit bezit om dat niet 
isostatisch gecompenseerde stuk te kunnen dragen en steunen. Men 
mag dan ook aannemen, dat niet isostatisch gecompenseerde kernen 
op of in de continentale schollen zeer lang schijnbaar stabiel zullen 
kunnen blijven bestaan. 
!) R. A. Daly. lgneous rocks and their origin, 1914, p. 164. 
3 ) A. Wegener. Die Entstehung der Gontinente und Oceane, p. 19. Braunschweig 
1915. Wegëner geeft pp. 15 — 19 een voortreffelijk pleidooi voor deze opvatting. 
Wegener heeft zijn hypothese ook reeds in hoofdtrekken gepubliceerd in de 
Geologische Rundschau 111, 1912, p. 276. 
3 ) K. Andrée. Ueber die Bedingungen der Gebirgsbildung, p. 32, Berlin 1914. 
4 ) E. Dacqué. Grundlagen und Methoden der Palaeographie, p. 96, Jena 1915. 
5 ) Dit beeld is ook door Pjckering en later weder door Wegener 1. c. p 19 
gebruikt. 
6 ) Chamberlin vergelijkt het plastisch ineenzinken en daardoor naar alle zijden 
in horizontale richting buitenwaarts vloeien der continentale massa s v “outward 
creep of the continents”) onder den invloed der zwaartekracht, wat de aard der 
beweging betreft, met hetgeen bij gletscherijs onder denzellden invloed gesel liedt. 
T. G. Chamberlin. Diastrophism and the formative proeesses III. Journal ol 
Geology. Vol. XXI, p. 577- 587, 1913. 
