227 
3°. De daling van den bodem is een werkelijke, veroorzaakt door " 
ineenzinking van isostatisch niet gecompenseerde deelen der aardkorst 
in de echt-oceanische gebieden onder den invloed der zwaartekracht, 
zooals die volgens de leer der isostasie plaats heeft en moet verwacht 
worden bij alle ware oceanische, vulkanische eilanden. Deze daling 
zal zeer aanzienlijk kunnen zijn en eigenlijk slechts dan haar grens 
vinden, wanneer zulk een eiland geheel of nagenoeg geheel in de 
sima van den bodem van den oceaan zal zijn weggezonken of liever 
daarmede op nieuw zal zijn versmolten. Zulk een beweging zou 
dan mogelijk maken dat als laatste spoor, als getuige van het voor- 
malig bestaan van zulk een oceanisch, vulkanisch eiland, de plaats 
waar het eenmaal zich bevond, wordt aangeduid door een atol, 
dat van den bodem van den oceaan tot aan de oppervlakte zal 
oprijzen. Het spreekt van zelve, dat slechts bij een bepaalde ver- 
houding tusschen de snelheid van het wegzinken van het eiland en 
de snelheid van den opwaartschen groei der koraalriffen en dan nog 
alleen bij een onbelemmerd voortgroeien dier riffen gedurende den 
geheelen tijd der wegzinking, zulk een atol, zich verheffend van 
den bodem van den oceaan tot aan de oppervlakte der zee, zal 
kunnen ontstaan. 
Die harmonische verhouding zal uit den aard der zaak slechts 
zelden bestaan en men mag verwachten dat bij vele der wegzinkende 
oceanische eilanden het verband met de oppervlakte der zee, dat de 
opwaarts groeiende koralen voortdurend trachten te herstellen en te 
onderhouden, zal zijn verbroken, terwijl voorts stellig de meerder- 
heid der lichamen, door onderzeesche vulkanische werkzaamheid 
opgebouwd, zonder ooit den zeespiegel te hebben bereikt, weder in 
zich zelf zijn gaan terugzinken. Men mag daarom verwachten, dat 
van de submariene vulkanische werkzaamheid, die waarschijnlijk wel 
langs bepaalde lijnen van geringen weerstand tot uiting zal zijn 
gekomen, thans slechts zal zijn overgebleven een rug of verheven- 
heid x ) van geringere diepte dan de omringende zee, in de lengte 
gestrekt in de richting van die lijn van geringen weerstand van de 
aardkorst, waarlangs het vulkanisch materiaal naar buiten trad, waarop 
zich thans onderzeesche heuvels zullen verheffen, bestaande uit ten 
deele weggezonken eilanden, en waaruit ook hier en daar atollen 
als geweldige rifbouwwerken tot aan de oppervlakte der zee zullen 
opsteken en waar elders, waar de vulkanische werkzaamheid langer 
b Zulke onderzeesche ruggen van zeer zwak relief zijn inderdaad aangeduid op 
de reeds geciteerde voortreffelijke „Tiefenkarte der Oceane’ van Max Groll. De 
meest noordoostelijke dier ruggen in den Pacifischen Oceaan is die, waarop de 
Sandwich-eilanden boven zee uitsteken. 
