openingen vulkanisch materiaal is geperst, waardoor vulkanische 
ruggen en kegels gevormd werden, die nu nagenoeg alle tengevolge 
der isostasie door den invloed der zwaartekracht zijn teruggezonken 
tot het gemiddeld niveau van den onderzeeschen rug, terwijl slechts 
hier en daar enkele eilanden, waar de vulkanische werkzaamheid 
langer voortduurde of nog voortduurt, zich thans nog boven den 
zeespiegel verheffen en andere (waarvan uit den aard der zaak slechts 
enkele toevallig bij loodingen zijn ontdekt) zich nog wel tot op 
verschillende hoogte boven dit niveau verheffen maar niet tot aan 
de oppervlakte der zee reiken. Tot de laatste belmoren drie onder- 
zeesche bergen x ), die zich nabij het westelijk deel der Azoren van 
den bodem van den oceaan, die daar omstreeks 3000 M. diep is, 
resp. tot 146, 128 en 88 M. beneden den zeespiegel verheffen. De 
aanleiding tot het uitvloeien van zoo geweldige massa’s vulkanisch 
materiaal zou men misschien in het afscheuren van liet Amerikaansche 
continent van het Europeesch-Afrikaansche, waarmede het vroeger 
samenhing, mogen zoeken, welk afscheuren door Pickering 2 ) en 
Taylor 3 ) werd aangenomen en wederom door Wegener in zijn 
reeds meermalen aangehaald geschrift op p. 68 wordt bepleit. Zoo 
men zich bij die veronderstelling aansluit, zou de Midden-Atlantische 
diepzeerug m. i. de plaats aangeven, waar de eerste scheur 
ontstond en de sima het eerst werd blootgelegd. Daaruit zou dan 
echter in. i. logisch volgen, dat die rug geheel uit sima moet bestaan 
en niet uit sal, zooals Wegener op p. 69 aanneemt. 
Ten slotte zij nog opgemerkt, dat het volgens deze hypotheseniet 
mogelijk is, dat afzettingen, gevormd op den bodem van echt-ocea- 
nisehe gebieden, ooit tot boven den zeespiegel duurzaam zouden 
kunnen worden opgeheven en dus ooit deel zouden kunnen nemen 
aan den bouw van continenten. Hiermede strookt geheel, wat de erva- 
ring tot nu toe heeft geleerd omtrent het voorkomen van fossiele 
diepzee-afzettingen 4 ) op de continenten. Wel is hun voorkomen daar 
veel minder beperkt, dan veelal wordt aangenomen, maar zij komen 
uitsluitend voor in geosynclinale gebieden, d.i. in gebieden, die eens 
vóór haar plooiing en oppersing, diepe troggen op geringen afstand 
van de randen van continenten, en geenszins echt-oceanische gebie- 
den waren. 
!) G. Gagel, l.c. p. 9. 
2 ) W. H. Pickering. The place of origin of the moon. Journ. of Geol. XV. p. 23, 
1907. 
S) F. B. Taylor. Bearing of the tertiary mountain-belt on the origin of the 
earth’s plan. Buil. Geol. Soc. of America XXI, p. 179, 1910. 
i) G. A. F. Molengraaff. Over oceanische diepzeeafzettingen van Gentraal- 
Botneo Versl. Afd. Nat. d. Kon. Akad. van Wet. Amsterdam. Dl. XVII, p. 83, 1909. 
16 
Verslagen der Afdeelmg Natuurk. Dl. XXV. A°. 1916/17 
