248 
den en zon misschien de waarde der geheele waarnemingsreeks voor 
de bepaling van juiste Rechte-Klimmingen aanmerkelijk dalen. 
Gelukkig bleek reeds eenige jaren later in 1882, toen door den 
eersten van ons op verzoek van Newcomb eene nieuwe herleiding 
der Leidsche waarnemingen van Meren rins werd ondernomen, waar- 
mede natuurlijk eenige, zij het geheel voorloopige onderzoekingen 
omtrent de fouten van het instrument gepaard moesten gaan, dat 
in het geheele eigenlijke tijdperk der Fundamentaal- waarnemingen 
1864 — 1868 Juli eenigszins aanmerkelijke invloeden van zijdelingsche 
belichting niet te bespeuren zijn. 
De oude Leidsche Rechteklimmings-waarnemingen bleven dus eene 
nauwkeurige naar een vast plan uitgevoerde herleiding en bewer- 
king ten volle waardig, doch reeds was bij den grooten omvang 
van het werk te vreezen, dat het wel nauwelijks meer zou onder- 
nomen worden, toen in het voorgaande jaar de tweede van ons 
besloot deze taak, althans voor een belangrijk deel, op zich te nemen, 
en dit niettegenstaande de aanmerkelijke bezwaren welke de tijds- 
omstandigheden, die hem noodzaken buiten Leiden te verblijven, hem 
daarbij in den weg leggen. 
Tusschen ons beiden werd toen overeengekomen omtrent het te 
volgen werkplan. Het hoofddoel zou zijn, voor een deel der Leid- 
sche fundamentaalsterren de A. R. aannemende volgens den nieuwen 
Fund. Gat. van Auwkrs, of ook volgens dien van Newcomb, uit de 
zonswaarnemingen eene nieuwe bepaling van het Aequinoetium voor 
1865 af te leiden. De declinatiewaarnemingen der zon waren, 
zooals hierboven herinnerd werd, reeds langen tijd geleden door 
den eersten van ons bewerkt, en zoo zouden tevens door dezen gang 
van zaken gegevens worden verkregen omtrent de voor- en nadeelen 
der methode van gescheiden behandeling beider zons-coördinaten. 
Aan het eigenlijke werk zou voorafgaan een nieuw en streng 
onderzoek van alle herleid ingselemen ten en alle fouten, en eigen- 
aardigheden van het instrument, waarbij de vroeger te Leiden 
uitgevoerde onderzoekingen gedeeltelijk als eerste benadering zouden 
kunnen dienst doen en tevens van twee detailonderzoekingen omtrent 
de gebruikte niveaubuis en den vorm der tappen zou kunnen 
worden gebruik gemaakt. 
In het J st3 deel der Annalen zijn voor alle waarnemingen de op 
middendraad herleide doorgangstijden opgenomen, terwijl in de 
inleiding op pag. LXXXVIII de waarden voor de draadsafstanden 
worden vermeld, die daarbij ten grondslag zijn gelegd ; daarbij werd 
de geheele tijdsruimte in 6 tijdvakken verdeeld, voor welke verschil- 
lende waarden werden aangenomen. Het bleek echter weldra dat 
