298 
§ 5. Vatten wij thans de bij deze zon ten verkregen uitkomsten 
te samen (zie volgende tabel), dan blijkt daaruit duidelijk, dat een 
in liet oogloopend verschil met de organische verbindingen gelegen 
is in de geringe waarden van den temperatuurkoëfficient. Terwijl 
d/j. 
ginds in normale gevallen — ongeveer 2.24 Erg per graad Celsius 
U L 
bedraagt, is bij zulke gesmolten zouten ~~ meestal veel kleiner, en 
wel van de orde 0,3 tot 1,0 Erg per graad. Ofschoon eene strenge 
regelmaat in de grootte van — 
u 6 
bij verschillende zouten niet is op 
te merken, zoo schijnt toch bij homologe zouten, de gemiddelde 
öp 
waarde van in het algemeen met stijgend atoomgewicht van het 
metaal eene neiging tot aangroeien te verraden. 
d[i 
Men heeft vroeger uit de zeer kleine waaiden van — bij gesmol- 
ten zouten wel het besluit getrokken, 1 ) dat deze in zeer sterke mate 
geassocieerd zouden zijn. Wanneer men zich op het standpunt stelt, 
dat voor zulke elektrolyten inderdaad dezelfde beschouwingen gelden, 
als voor de organische vloeistoffen, dan is een dergelijk besluit eene 
direkte en gerechtvaardigde konsekwentie te achten. Maar naar onze 
meening is dit nu geenszins het geval ; immers alle gevolgtrekkingen, 
welke op grond van den door Eötvös gevonden regel getrokken 
zijn, stellen de geldigheid van de wet der korrespondeerende toe- 
standen impliciet voorop. Het is in hooge mate onwaarschijnlijk, dat 
deze wet eene reëele beteekenis zou kunnen hebben voor zulke 
elektrolytisch-gedissocieerde stoffen als gesmolten zouten zijn, bij 
welke zich de dissociatie-graad bovendien ongetwijfeld met de tem- 
peratuur wijzigt. En als men de geldigheid van de wet der korrespon- 
deerende toestanden voor zulke elektrolyten betwijfelt, dan vervallen 
daarmede tevens alle argumenten, om in den kleinen temperatuur- 
koëfficient van ii bij zulke zouten, een bewijs voor hunne associatie 
te zien. 
Op eene tweede omstandigheid bij deze verbindingen moge hier 
voorts nog de aandacht gevestigd worden. Vroeger 2 ) werd door 
een onzer aangetoond, dat bij de homologe halogeniden der alkali- 
metalen eene regelmatige verschuiving der /-/-krommen, in verband 
met de atoomgewichten van halogeen of alkali-metaal, ten opzichte 
J ) Bottomley, Journ. Gliem. Soe. 83. 1424, (1903); e.a. 
2 ) F. M, Jaeger, Deze Verslagen 23, 611, 627, (1914). 
