300 
van elkaar kan worden gekonstateerd, en wel in dien zin, dat bij 
eene zeilde temperatuur / de waarde van / bij eenige reeks van 
halogeniden regelmatig afneemt met stijgend atoomgewicht, zoowel 
van het alkali-metaal, als van het halogeen (loc.cit. p. 627) 
Wanneer men nu echter in plaats van de wederkeerige ligging 
der /-/-lijnen, die der p-/-lijnen op eene dergelijke wijze gaat verge- 
lijken, dan blijkt het, dat deze regelmaat bijna geheel verloren is 
gegaan. Zoo ligt bijv. de ft- /-lijn voor N~aF aanzienlijk hooger dan 
die voor LiF-, bij de chloriden ligt de kromme voor het Rb- zout 
veel hooger dan die voor het JSfa- zout, deze weer hooger echter dan 
die voor het K- zout, en deze hooger dan die van het LiCl. Zoo is 
de volgorde bij de bromiden , in afdalenden zin: Rb, Na, en K, Cs, 
welke beide laatste krommen bijna geheel samenvallen ; voor de 
jodiden is deze volgorde: Rb, Cs, K, Na. Anderzijds is welis- 
waar bij de lithium- zouten de p-/-lijn voor liet fluoride zeer veel 
hooger gelegen dan voor het chloride, maar bij de AA-zouten is die 
volgorde, in afdalenden zin: F, Br, Cl, /; bij de /v-verbindingen 
evenzoo: F, Cl, Br, /; bij de Rb- zouten: Cl, F, Br, 7; en bij de 
Gezouten : Cl, Br, I, F. 
Van eenige regelmaat in de opvolging is blijkbaar naar geene 
zijde meer sprake. 
Bedenkt men nu, dat p — / . v 2 h, dan moet dus de oorzaak van 
dit verschijnsel daarin te zoeken zijn, dat de grootheid v bij deze 
homologe zouten geen vergelijkbare grootheid meer voorslelt; en het 
ligt voor de hand te vermoeden, dat meer in het bijzonder het niet 
langer aangaat, om voor het molekuulge wicht M bij de berekening 
M 
van v = — , bij alle deze zouten de waarde te nemen, die uit de 
d 
chemische formule van het zout volgt. De beteekenis daarvan wordt 
duidelijk, als men onderstelt, dat de dissociatie-graad a van elk 
dezer homologe zouten bij eene zelfde temperatuur een verschillende 
is. Daarmede zou dus eene indirekte aanwijzing verkregen zijn voor 
de beslechting van de nog steeds niet opgeloste vraag, of gesmolten 
zouten als totaal, of wel als partieel elektroly tisch gesplitst moeten 
worden aangezien • en wel ten gunste der laatste opvatting, d. w. z. 
ten gunste van de onderstelling, dat a 1 is. In hoeverre deze 
konklusie met betrekking tot dit principieele probleem gewettigd is, 
hopen wij binnen afzien baren tijd nog op eene andere wijze aan de 
ervaring te kunnen (oetsen. 
Groningen, Juni J 916. 
Laboratorium voor Anorganische en Fysische 
diende der Rijks- Universiteit. 
