329 
0.017 
aan — , wanneer de stroomdiebtheid gelijk is aan den kathodischen 
n 
grensstroom. Deze waarde is dus een konstante, die onafhankelijk 
is van den aard van den elektrolyt, van de concentratie, en van de 
roersnelheid, als de roering aan de anode even krachtig is als aan 
de kathode. 
Men kan overigens ook van een anodischen grensstroom spreken, 
in zooverre als bij een zekere stroomdichtheid de concentratie van 
de ionen aan de anode grooter kan worden dan die in een verzadigde 
oplossing van den elektrolyt. In dat geval zal op de anode de elek- 
trolyt uitkristalliseeren, waardoor de stroom verbroken, of althans 
zeer verzwakt wordt. 
Daar bij den kathodischen grensstroom c a — 2 C, zal dit uitkristal- 
liseeren niet kunnen plaats vinden, wanneer de oorspronkelijke con- 
centratie van de ionen in de oplossing de helft is van die van de 
verzadigde oplossing. 
Voor kleine stroomdichtheden is 
A E 0.025 6 
= (9) 
Ad n 1.117 DC y 1 
, 
zoodat bij kleine stroomdichtheden de stroomdichtheid bij een gegeven 
polarisatie-spanning AE evenredig is met de concentratie. 
Vergelijke men nu het beloop van deze theoretische lijn met de 
experimenteel bepaalde lijnen, dan blijkt het dat in enkele gevallen 
(nitraten en chloraten van verschillende zware metalen) het beloop 
van beide overeenstemt. In zeer veel gevallen is echter het beloop 
van de werkelijke lijnen anders, en wel zoo, dat ze, vooral in ’t begin, 
veel vlakker verloopen, ongeveer, als de lijn b in Figuur 1. Dit is 
het geval bij oplossingen waarin complexe ionen voorkomen, ook 
bij waterstofontwikkeling, en bij metalen, die passiviteit kunnen 
vertoonen. In de beide laatste gevallen ligt het afwijkende beloop 
niet in de waarde van c, maar van s, zoodat deze buiten beschou- 
wing gelaten worden. Bij de complexe ionen is de meest gangbare 
meening *), dat de afwijkingen veroorzaakt worden door een lang- 
zame vorming van elementaire ionen uit komplexe, of gehydra- 
teerde ionen. 
Deze meening berust hoofdzakelijk op waarnemingen van Haber 
en Rüss * 2 ) over reduktie van organische verbindingen, en van Le 
x ) Zie bijv. Foerster, Elektrochemie wassriger Lösungen. Leipzig 1915, p. 252 
en verder. 
2 ) Z. pliys. Chemie 47 (1904) 257. 
22 * 
