Blanc en Schick *) over stroomopbrengst bij wisselstroom-elektrolyse 
in oplossingen van komplexe ionen. 
Eucken * 2 ) heeft echter aangetoond, dat, ook al splitsen de kom- 
plexe ionen zich snel in enkelvoudige, de stroomspanningslijn behoort 
tot het type b en niet tot het tj^pe a van Figuur 1. 
De afleiding die Eucken geeft is vrij ingewikkeld, daar hij uit- 
gaat van de vooronderstelling, dat de enkelvoudige ionen zich met 
een beperkte snelheid vormen, hiervoor een algemeene vergelijking 
opstelt, en daaruit, door de snelheidskonstante oneindig groot aan 
te nemen, de vergelijking bij snelle evenwichtsinstelling afleidt. 
2. Komplexe Ionen. 
Op onderstaande wijze komt men echter gemakkelijk tot de verge- 
lijking van de stroomspanningslijn in een oplossing van komplexe ionen. 
Nemen we als voorbeeld een oplossing van een zilverzout in 
+ 
ammoniak, waarin voorkomen de komplexe ionen Ag(NH 3 ) 2 , die in 
+ 
evenwicht zijn met vrije ionen Ag en molekulen NH 3 : 
Ag + 2NH 3 Ag (NH 8 ) 2 
dan zal, daar 
en 
K.Cf C* = Cf 
Ak NH 
Ag(NH 8 ) 2 
+ 
K=e + 0.058 10 log O Ag 
E=s — 0.058 l0 logKA- 0.058 l0 loq C + — 0.116 10 log C . 
J y Ag (XH 3 ) 2 j NHs 
Wanneer in ’t algemeen een n- waardig ion A zich verbindt met 
p molekulen of ionen B, zal 
„ 0.058 7 0.058 0.058 
E ■= 8 10 log K -) 10 log Cab p 10 log Cb ( 10 ) 
n n L P n 
Bij elektrolyse worden nu aan de kathode de ionen AB p ontla- 
den, het metaal A scheidt zich op de kathode af, terwijl B in 
oplossing blijft. Er ontstaat dus aan de kathode een tekort aan de 
ionen AB p , en een overmaat B. Deze laatste beweegt zich door 
diffusie van de kathode af, de eerste naar de kathode toe. 
Wanneer er een stationnaire toestand ingetreden is, zal voor de 
ionen AB fJ gelden : 
d= 1.117 -Dj 
c K l — C l 
( 11 ) 
Dezelfde vergelijking geldt voor de anodische polarisatie, als men 
B Z. phys. Chemie 46 (1908; 213, Z. Elektrochemie 9 (1903) 036. 
2 ) Z. phys. Chemie 64 (1908) 562. 
