c geldt voor denzelfden elektrolyt, maar met O.lrcNH,. Deze laatste 
lijn komt in vorm vrijwel overeen met die voor enkelvoudige ionen, a. 
3. Gehydrateerde lonen. Bovenstaande afleidingen zijn intusschen 
niet geheel volledig, in zooverre, als er geen rekening met de 
hydratatie van de ionen gehouden is. 
Dat de ionen in waterige oplossing gehydrateerd zijn, kan als 
vaststaande worden aangenomen. Of het water chemisch gebonden 
is, of op een andere wijze door de ionen bij hun beweging wordt 
medegesleept is een onopgeloste vraag, die trouwens voor dit doel 
van geen belang is. Ook het aantal molekulen, dat door de verschil- 
lende ionen ■ wordt medegenomen, is niet nauwkeurig bekend 1 ). 
Voorts is het niet bekend, of komplexe ionen als Ag (NH 3 ) 2 ook 
nog gehydrateerd zijn, of dat hier de molekulen NH 3 de water- 
molekulen van het gehydrateerde ion vervangen hebben. 
Dat het door de ionen meegevoerde water van invloed moet zijn 
op het beloop van de stroomspanningslijn blijkt gemakkelijk op de 
volgende wijze: De gehydrateerde metaal-ionen, die aan de kathode 
ontladen worden, laten hun water hier achter. Er vindt dus aan 
de kathode een opeen hooping van water plaats. De oplossing aan 
de kathode zal dus verdunder zijn, dan in ’t geval van anhydrische 
ionen, daar in ’t laatste geval alleen de ionen uit de oplossing 
verdwijnen, maar hier bovendien nog water wordt toegevoerd. 
Dientengevolge zal bij gehydrateerde ionen bij een gegeven stroom- 
dichtheid een grootere polarisatiespanning belmoren dan bij anhydrische. 
De wijze, waarop het water, dat aan de kathode vrijkomt, 
verdwijnt, is een andere, dan die waarop de ammoniak van het 
+ 
komplexe ion Ag (NHJ 2 zich van de kathode verwijdert. Het vrij 
gekomen water kan zich nl. niet door diffusie verwijderen, daar 
voor het water praktisch geen concentratieverschil bestaat. Er zal 
echter een beweging van liet water van de kathode af plaats 
vinden, doordat er teikens een nieuwe hoeveelheid water aan de 
kathode vrijkomt, en deze het reeds aanwezige water verdringt. 
Het gevolg zal dus zijn, dat de vloeistof in haar geheel een beweging 
krijgt van de kathode af. 
Op grond van deze beschouwingen komt men tot een vergelijking 
van de stroomspanningslijn. Wanneer een gramaequivalent van 
het metaalion a molekulen water meevoert, dan zullen, als er een 
i) Voor een overzicht van den tegenwoordigen stand van het vraagstuk der 
hydratatie zie Nilratan Dhar. Z. f. Elektrochemie 20 (1914) 57. 
