339 
Voert men in deze vergelijkingen de waarde van A uit (28) in, 
dan wordt 
d— — 1.117 X), 
Co 
A „ ( A 
'ï— I < 
D s 
V A 
Clf 
A 
Do 
r 'la \~ c 2 
Of 
en 
d, = 
d a — 
1 , 1 1 lD\C\ a Di{c^ a — C 2 ) + D 1 (Ci — cia) 
d D\C\ a V D2C2 a 
1.117 DzCza D-zfaa — C 2 ) -\-D\(C\ — Cu) 
~d ' 
Acia + Ac2a 
waarin c ia c 2a = C x C s = L. 
De totale stroomdiclitheid wordt nu gegeven door 
A(c2| — Co) -\-D](Ci—Cia) 
d — 1.117 
6 
- • • 
Deze vergelijking, gecombineerd met 
(36) 
(37) 
(38) 
E = e -f- 9 058 10 log c- 2 a 
levert het beloop van de stroomspanningslijn. 
In, Figuur 2 zijn een aantal stroomspanningslijnen voor een zilver- 
anode in oplossingen van een chloride van Cj — 10' 2 tot C x = 
+ 
J0 -7 geteekend. Op de abscis is uitgezet de 10 log C 'Ag die evenredig 
is met den potentiaal, op de ordinaat de stroomdichtheid d. Hierbij 
is D x = D 2 gesteld, en L = 10- 10 . 
Bij een betrekkelijk groote chloorionenconcentratie, 10~ 2 , heeft 
het zilver voor d — 0 de minst positieve potentiaal, bij toenemende 
stroomsterkte wordt het metaal aanvankelijk slechts weinig positiever, 
totdat bij een gegeven stroomdichtheid de lijn plotseling om buigt, 
zoodat de potentiaal veel positiever wordt, om bij verdere vergrooting 
van de stroomdichtheid weer langzamer te stijgen. Hetzelfde verschijnsel 
vertoont de lijn voor 6\ = 10 — 3 , maar bij kleinere stroomdichtheid, 
er ook de lijn voor C\ = 10 4 geeft dit beloop nog even te zien. 
Bij nog kleinere chloorionen-concentratie nadert het beloop van de 
stroomspanningslijn meer tot het normale. Ligt de stroomspanningslijn 
links van de vertikale lijn AU, waarvoor C\ a . — 10~ 5 = 1 L, dan 
wordt de stroom hoofdzakelijk gebruikt voor afscheiding van Ag Cl 
op de anode, het gedeelte dat rechts van de lijn AB ligt geeft 
stroomdichtheden, waarbij het ehloorzilver in de vloeistof wordt 
afgescheiden. 
