351 
is het kriterium der driephasenspanning weer ongeschikt, door de 
geringe waarde van die grootheid in dat stelsel. 
Het onderzoek van de driephasenspanning in mengkristalsystemen 
kan dus nieuwe gezichtspunten openen in stelsels, waai- men tot 
nog toe tot het ontbreken van verbindingen besloten heeft en kan 
wellicht in andere gevallen tot een beslissing voeren. Men zou daarbij 
kunnen denken aan het onderscheid bij optische antipoden tnsschen 
pseudo-racemische mengkristallen en racemische verbindingen. Indien 
bv. in het stelsel van d en /-carvoxim de driephasenspanning te 
bepalen is, dan zou men kunnen meenen in verband met het vooraf- 
gaande wellicht over de veelgediskussieerde vraag te kunnen beslissen, 
of wij daar zonder meer met een maximum in een mengkristalreeks 
te doen hebben dan wel of wij te doen hebben met een racemische 
verbinding, die continue mengkristalreeksen met de antipoden geeft. 
Intusschen blijkt bij nader onderzoek, dat daar de oplossing langs 
dien weg niet te vinden is. 
6. De eigenaardige vorm der driephasenlijn en de bijbehoorende 
ruimtefiguur geven aanleiding tot verschillende theoretische beschou- 
wingen. Wij hopen daarop spoedig terug te komen, mede in verband 
met het besprokene in de vorige paragraaf. 
Utrecht, Juni 1916. Van 't Hoff -Laboratorium. 
Scheikunde. - — De Heer van Romburgh biedt eene mededeeling aan 
van den Heer J. D. Jansen: „Over N itro-derivatenvan Alkyl- 
toluidinen en het verhand tusschen hunne Molecidair-re fracties 
en die van verwante verbindingen .” 
(Mede aangeboden door den Heer Ernst Cohen.) 
Eenige jaren geleden verscheen van de hand van Hantzsch *) een 
verhandeling over chromo- en homochromo-isomerie van nitro-anilinen. 
In de samenvatting van deze merkwaardige publicatie zegt Hantzsch, 
dat gele en oranje di- en trinitro-anilinen, indien hunne moleculair- 
refracties abnormaal zijn, waarschijnlijk plaatsisomere chromophoren 
bevatten. Het gele 3.4. dinitro-dimethyl-aniline en het oranje 3.4. 
dinitro-diaethyl-aniline zouden volgens hem geen ware-, doch pseudo- 
homologen zijn, hetgeen tot uiting kwam in de moleculair-refracties, 
welke niet het dubbele van het door Brühl voor de CH 3 -groep 
berekende increment verschilden n.1. 9,2, doch slechts 7,8. 
Om het verschil tusschen deze pseudo-homologen aan te geven 
maakt Hantzsch gebruik van bij- valenties. 
i) B 43, 1662, (1910). 
