392 
door in de oriënteeringstheorie van Langevin de absorptie in rekening 
(e brengen ; verder, dat in een absorptiegebied ook voor natuurlijk 
licht het absorptievermogen een invloed van het veld moet onder- 
gaan. Het optreden van beide verschijnselen in salmiak kan echter 
niet als een bevestiging van deze uitkomsten worden beschouwd. 
Immers Voigt komt tot deze betrekking: 
* 
n, x, — nx 
— — = — 2 , 
n 2 x 2 — nv. 
waarin m e de absorptiecoëfficiënt buiten het veld, n 1 x 1 en ?? 2 de 
absorptiecoëfficiënt voor gewonen en buitengewonen straal zijn. Bij 
salmiak heb ik echter gevonden, dat de trillingen volgens de beide 
hoofdrichtingen sterker worden geabsorbeerd, en is bovenstaande 
breuk dus positief. 
Door een oriëntatie van de, eenigszins langwerpige, salmiakdeeltjes 
aan te nemen kan men zich echter wel een plausibele voorstelling 
maken van deze verschijnselen. 
Het dichroïsme komt dan tot stand door wat men kortweg ,,spleet- 
werking” zou kunnen noemen, met een spleetwijdte klein ten opzichte 
van de golflengte. 
De verschijnselen van Geval 1 (zie 9 ) komen overeen met 
verschijnselen van dezen aard: fijne lijntjes op glas of corrosiefiguren 
op kristallen ziet men dan duidelijk, als de lengterichting der strepen 
of figuren loodrecht staat op het vlak gaande door invallenden 
straal en gezichtslijn. * 2 ) 
Bij Geval II neemt het oog den meest ongunstigen stand in om 
licht van de gerichte deeltjes op te vangen. Bij Geval IV valt het 
licht in eene ongunstige richting in voor de afbuiging. Geval V 
laat zich dadelijk uit IV afleiden. Alleen de dispersie laat zich door de 
„ oriëntatie niet verklaren. Immers bij een spleetwijdte kleiner dan 
de golflengte zou men juist het omgekeerde verwachten, van wat 
ik heb waargenomen. 
Ten slotte zij het mij vergund hier mijnen hartelijken dank te 
betuigen aan Prof. Zeeman voor de aanmoediging en grooten steun, 
die ik bij het verrichten van bovenstaand onderzoek van hem heb 
mogen on t vangen . 
Amsterdam., Juni 1916. 
9 Loc. cit. pag. 588. 
2 ) Vergelijk Gotton et Mouton, Les ultramicroscopes, les objets ultramicros- 
copiques. Paris 1906, pag. 167. 
