433 
waarin v het trillingsgetal, T de volledige kinetische energie, f de 
geheele energie van het stelsel is (27 7 = e, omdat de trillingen har- 
monisch zijn). 
Aan den anderen kant is wegens (b ) : 
wat, rechts in (cl) ingevuld, oplevert: 
“ = { n + n ') h (ƒ) 
v 
Daarmede zijn de vergelijkingen -(33) en (34) van § 9 afgeleid. 
Om dit resultaat te kunnen vergelijken met de formules, die 
Planck *) voor korten tijd heeft gegeven, vestige men er zijn aan- 
dacht op, dat elk van deze bewegingen langs een ellips geschiedt, 
dus (met betrekking tot de hoofdassen daarvan) voor te stellen is door : 
x = a cos tot , y z=z b sin <x>t (g) 
(a en b zijn de halve assen der ellips, co = 2jtv). 
p — m(xy — yx) = t omab (h) 
— = mo)jr (a 2 -j-6 2 ) (i) 
v 
Dus volgens (e) en (ƒ ) : 
( n-\-n)h 
a 2 -|~ 6 2 = — — — — , 
xuorrt 
(k) 
of: 
(a-by 
nh 
xuorn 
Terwijl vergelijking (ƒ) volledig met de door Planck aangegeven 
waarde overeenstemt (zie verg. 65 van zijne verhandeling), geeft hij 
voor (a — by tweemaal zoo groote waarden. 
Naschrift bij de correctie. De ondertusschen verschenen, zoo 
bizonder mooie, artikels van E. Epstein [Ann. d. Phys. 50 (1916) 
S. 489, S. 815] toonen welk een belang de methode der „separatie 
der variabelen” van Stackel voor de quantizeering der bewegingen 
van meer graden van vrijheid schijnt te hebben. De vraag rijst der- 
halve : In hoeverre zijn de additieve stukken waaruit P. Epstein en 
evenzoo P. Debije [Grött. Nachr. 1916] in navolging van Stackel 
den werkingsintegraal opbouwen, adiabatische invarianten ? — ïn ’t 
geval van Sommerfeld zijn ze het nog, zooals § 7 toont. 
