van vochtige lucht, heeft tot oorzaak de vorming van afzonderlijke 
kristallen, wier groei ultramicroscopisch vervolgd kon worden. 
3. Zilver vormt bij verdamping in vacuuin tegen den glaswand 
een laagje, waarvan de kleur bij toenemende dikte achtereenvolgens 
groengeel, oranje, rood, violet, blauw wordt. 
4. De roode, violette en blauwe neerslagen zijn duidelijk hete- 
rogeen. Zij bestaan uit een netwerk van zeer kleine ultramicronen. 
Het gele neerslag vertoont nauwelijks merkbare heterogeniteit en 
nadert in structuur den amorf-glasachtigen toestand. 
5. De neerslagen zijn niet bestand tegen de inwerking van vochtige 
lucht. De kleur verandert in de richting geel — * rood — *• blauw en de 
structuur wordt grover. Door verhitting treedt eveneens een ver- 
groving der structuur op. 
6. Goud vormt op soortgelijke wijze als zilver gekleurde neer- 
slagen, die ultramicroscopisch heterogeen zijn. 
7. Wolfraam vormt een zwart neerslag, dat ultramicroscopisch 
niet oplosbaar, is. 
8. Door kathodeverstuiving verkregen neerslagen bestaan in den 
regel uit grovere deeltjes dan de verdampingsneerslagen. 
Delft, Anorg. en Physisch-chemisch Eindhoven, Lab. der JSf. V . 
Lab. der Techn. HoogeschooL Philips Gloeilampenfabriek. 
Physiologie. — De Heer Hamburger biedt eene mededeeling aan 
van den Heer E. Hekma : „Fibrine-uitscheiding onder den invloed 
van den electrischen stroom .” 
(Mede aangeboden door den Heer Zwaardemaker). 
Zooals men weet ligt aan de totstandkoming der bloedstolling 
de vorming van een fibrinegel ten grondslag. Ook het gel, resp. 
stolsel, dat men verkrijgt door aan vloeibaar gehouden, van gevormde 
elementen bevrijd bloedplasma of aan een transsudaat bloedserum 
toe te voegen wordt algemeen als fibrine beschouwd. Deze fibrine- 
. stolsels hebben tot voor kort als een irreversibel gel gegolden. Even- 
wel, zooals bij mijne proefnemingen is gebleken, ten onrechte. Wel 
is waar is het op de zoo juist genoemde wijzen gevormde tibrinegel 
in zuiver water geheel onoplosbaar, liet kan echter met behulp van 
een spoor alkali of zuur weer in den soletoestand worden overgevoerd, 
onder vorming van optisch leege (ibrinealkali- en zuurhydrosolen. 
In deze solen kan de fibrine weer met onveranderde eigenschappen 
tot uitscheiding worden gebracht. Wat de übrinealkalihydrosolen 
betreft bijv. door zwak zuur (neutralisatie), wat de fibrinezuur- 
