675 
een bevestiging worden gezien van de juistheid eener slotsom, waartoe 
ik vroeger langs anderen weg ben gekomen. Namelijk van deze dat 
de fibrine in natuurlijke stollingsvloeistoffen, dus ook in liet bloed, 
gepraeformeerd aanwezig is en wel in alkalihydrosoltoestand. Dat 
mitsdien aan de fibrineuitscheiding in natuurlijke stollingsvloeistoffen 
en dus aan de bloedstolling, in beginsel een overgang van deze 
eiwitstof uit den alkalihydrosol- in den geltoestand ten grondslag ligt. 
Elders zijn gronden aangevoerd voor de meening dat de fibrine 
in hare optisch leege solen niet in eenvoudig opgelosten toestand 
aanwezig is maar dat de tibrinedeeltjes zich onder electrolyteninvloed 
in een door water gezwollen toestand bevinden. Dat rn.a.w. de 
tibrinedeeltjes in de alkali- en zuurhydrosolen om zoo te zeggen een 
lading van een electrolyt (alkali, zuur) en water bevatten. Een der- 
gelijk amikroskopisch systeem : fibrinesubstantiê — electrolyt — water 
heb ik gemeend met den naarn „micel” te mogen 'aanduiden. Het 
woord „micel” in dezen zin opgevat wordende, zijn dus de optisch 
leege tibrinesolen te beschouwen als micellaire oplossingen. Aan de 
hand van deze voorstellingswijze wordt het tevens duidelijk waarom 
de fibrine in het eene geval in den vorm van een echte gelei, en 
in het andere in den vorm van een draden werk kan worden afge- 
scheiden, zooals wij dit ook bij de gelvorming onder den invloed 
van den electrischen stroom weer konden constateeren. In het eerste 
geval hebben wij te doen met een agglutinatie der fibrinemicellen 
in nog eenigszins gezwollen toestand fdoor onvolledig verlies van den 
electrolyt en mitsdien van het zwellingswater) met het gevolg dat 
liet aanzijn wordt gegeven aan een echte gelei. In het tweede geval 
hebben wij te doen met een agglutinatie van tibrinedeeltjes in afge- 
zwolien toestand : de micellen hebben met een meer volledig verlies 
van den electrolyt tevens hun zwellingswater meer volledig verloren, 
terwijl de afgezwollen, ontladen micellen (tibrinedeeltjes), ten gevolge 
van een bijzondere eigenschap aan de fibrine toekomende, daarbij 
-in lengterichting gaan agglutineeren tot naaldjes en voorts tot draadjes 
(micellairkristallisatieproces). Het feit, dat onder den invloed van 
den electrischen stroom de fibrineaf scheiding op geheel analoge wijze 
plaats vindt als onder den invloed van zwak zuur, resp. alkali ; van 
verzadigde neutraalzoutoplossingen van bloedserum enz., is zeker 
uit een meer algemeen oogpunt beschouwd zeer opmerkelijk. Bij de 
nadere beteekenis van dit feit zal ik intusschen bij deze gelegenheid 
niet stilstaan. 
Groningen , October 1916. Pkysiol. Laboratorium. 
