Physiologie. — De Heer van Rijnberk biedt eene mededeeling aan 
van den Heer C. Otto Roelofs: „Eene nauwkeurige methode 
om bij bewegingsstoornissen den stand der oogen te bepalen'” . 
(Mede aangeboden door den Heer Wertheim Salomonson). 
In eeiie mededeeling, aangeboden op de Vergadering van '29 
Januari 1916, wees ik er op hoe men, kennende de abductie, deor- 
sumductie en binnen waartsche rotatie, veroorzaakt door eene samen- 
trekking van den in. obliquus superior, hieruit de ligging van de 
as kan berekenen, waarom het oog a. h. w. gedraaid is. Evenwel 
bestaan er weinig of geen geschikte methoden om den stand der 
oogen nauwkeurig te leeren kennen. Het best zal men nog slagen, 
wanneer er binoculaire waarneming bestaat (wat bij eene paralyse 
of parese wel meestal het geval is) en men den stand der dubbel- 
beelden voor het beoogde doel kan gebruiken. 
In het „Zeitschrift für Augenheilkunde” Bel. XXXV. H. 4 wordt 
door Hess eene methode aangegeven, gebaseerd op de subjectieve 
loealisatie der dubbelbeelden, welke methode voor klinische doel- 
einden meestal toereikend en zeer aanbevelenswaard, voor physio- 
logisch onderzoek echter niet aan alle te stellen eischen kan voldoen. 
Ik heb getracht eene methode te vinden, die voor een dergelijk 
doel beter geschikt is en waarvan ik hier een beschrijving wil laten 
volgen. Ook voor deze methode is binoculaire waarneming en goede 
netvliescorrespondentie een vereischte. 
Het doel van het onderzoek zal dus zijn den stand van een der 
beide oogen nauwkeurig te leeren kennen, terwijl het andere oog 
door zien naar een aangebracht fixatiepunt een bepaalde blikrichting 
heeft gekregen. 
Hiertoe plaatst men den patiënt recht tegenover een verticalen 
wand op een afstand van minstens 3 Meter. Midden voor den 
patiënt, ter hoogte van zijne oogen, wordt op den wand een punt 
O aangebracht. We nemen nu aan, dat de afstand van O tot het 
draaipunt van liet oog gelijk is aan a en dat bij opgericht hoofd 
en binoculaire fixatie van O de beide oogen zich in den primairen 
sland bevinden, den slanci dus, van waaruit het normale oog zich 
volgens de wet van Listing beweegt. 
Als tweede punt brengen we op den wand het punt Q aan, dat 
als fixatiepunt dienst moet doen. In sommige gevallen kunnen we 
de punten O en Q laten samenvallen, gelijk Fig. 1 aangeeft. Van 
het meer algemeene geval, dat O en Q niet samenvallen, geeft Fig. 2 
een voorbeeld. 
