687 
geven. Op de thermodynamica dezer phasen hopen wij zoowel 
theoretisch als experimenteel terug te komen. 
Behalve met de drie genoemde richtende krachten zullen we 
rekening hebben te houden met den invloed der warmtebeweging, 
die steeds de richtende werking der krachten tegenwerkt. 
We willen in het volgende niet ingaan op het optische probleem 
der extinctie, doch ons bij onze beschouwing bedienen van de plau- 
sibele onderstelling, dat de extinctie; des te kleiner zal zijn, naar- 
mate de toestand meer geordend is. 
Beginnen we onze verklaring bij den maagdelijken staat. Daarin 
zullen ten gevolge van den invloed van den wand. gepaard aan de 
wederkeerige werking der moleculen (correlatie), de assen een voor- 
keur t-oonen voor de ligging in horizontale vlakken. In het horizon- 
tale vlak zelf echter is elke richting nog gel ijk waardig. 
Brengen we nu een vertikaal magneetveld aan, dan tracht dit 
de moleculen te draaien naar een richting loodrecht op het vlak 
bij voorkeur in den maagdelijken staat; en het eerste gevolg zal 
zijn een verstoring van de orde, die in den maagdelijken staat be- 
stond. Op den duur zal echter een magneetveld van voldoende 
intensiteit een hoogere mate van orde doen ontstaan, d.w.z. een 
geringere extinctie, zoo als die bij C in tig. 2 bereikt is. Een zwak 
magneetveld echter zal slechts de oorspronkelijk bestaande mate van 
orde verminderen, d.w.z. de extinctie doen toenemen (zie Fig. 5). 
Maar ook een sterk magneetveld heeft den tegenstand te over- 
winnen, geleverd door de onderlinge werking tusschen de oor- 
spronkelijk horizontaal geordende deeltjes, de langzame stijging naar 
O (Fig. 2) is geheel begrijpelijk ; terwijl na F (Fig. 2) een snellere 
stijging verklaarbaar is, immers daar is de toestand zoodanig, dat 
zelfs op zeer geringen afstand van den glaswand geen voorkeur voor 
richtingen evenwijdig met den glaswand meer aanwezig is. 
Beschouwen we thans het in tig. 3 voorgestelde geval. In den maag- 
delijken staat (B) lagen de moleculen bij voorkeur in het horizontale 
vlak, het aanbrengen van het horizontale magneetveld (C) verhoogt niet 
alleen die voorkeur, doch roept bovendien in dat horizontale vlak 
een voorkeurrichting te voorschijn. We zien zoo in, dat van een 
tijdelijk sterker worden der extinctie bij opwekken van een horizon- 
taal veld geen quaestie kan zijn. 
Ook ♦ het verschillend gedrag bij het verbreken van het veld is 
te verklaren. 
Na het verbreken van het vertikale veld (D en H in Fig. 2) heeft de 
warmtebeweging vrij spel, daar er op eenigen afstand van den glas- 
wand geen voorkeurrichting meer bestaat. De richtende werking 
