690 
anodepotentiaal, en dus de concentratie van de zilverionen aan de 
anode, een bepaalde waarde houdt, of op een bepaalde wijze varieert. 
Wanneer men gedurende de elektrolyse de concentratie van de 
chloorionen aan de anode op een konstante waarde Ct a houdt, is de 
c / 2 
verhouding — gedurende de elektrolyse konstant, en gelijk aan : 
d. 
<k 
d. 
B, 
L 
la 
Voor chloorzilver is L ongeveer 10 _ 10 . Houdt men c i„ op 10 
( 1 ) 
—4 
d. 
dan zal, daar D en D weinig verschillen, ongeveer 0.01 zijn. 
d\ 
Er slaat dus 1 °/ 0 van de totale hoeveelheid chloor, als AgCl in de 
vloeistof neer. Deze hoeveelheid is voor de analyse verloren. De 
fout, die men bij de analyse maakt is echter grooter dan l°/ 0 , want 
men bepaalt de gewichtsvermeerdering van de anode. Nu is deze 
l°/o te klein, omdat er AgCl in de vloeistof neerslaat, maar daardoor 
gaat een hoeveelheid Ag van de anode in oplossing, die aequivalent 
is met l°/o chloor, dus ongeveer drie maal zooveel. De totale fout 
bedraagt dus ongeveer 4°/ 0 - Deze fout zou kleiner zijn, als men de 
analyse uitvoerde bii e‘i a — 10 — 3 . In dit geval zou — = 10 -4 zijn. 
d x 
Maar nu blijft er in de oplossing een hoeveelheid chloorionen, die 
gelijk is aan 10 ~ 3 , en men zou dus, om een nauwkeurigheid te 
bereiken van l°/ 0 , moeten uitgaan van een oplossing die 0.1 normaal is. 
De totale hoeveelheid AgCl, die zich uit deze oplossing moet afscheiden, 
is vrij groot, waarvoor een zeer groot zilveroppervlak noodig is. Het 
blijkt dus, dat een nauwkeurige bepaling van Cl moeilijkheden 
oplevert. Gunstiger zijn de omstandigheden bij Br en I, daar de 
oplosbaarheidsprodukten van AgBr en Agl 10~ 12 en 10 — c zijn. 
Men kan daarom bij AgBr werken met c\ n = 10~ 4 , en bij Agl 
met 10~ 6 , zonder dat een merkbaar verlies plaats vindt. 
Iets kleiner wordt hel verlies aan chloorzilver, wanneer men niet 
van den aanvang af c la op een konstante waarde houdt, maar deze 
gedurende de elektrolyse laat dalen, zoodat bij ’t begin van de proef 
Cia een grootere waarde heeft dan aan het einde. 
Nemen we aan, dat men de stroomsterkte zoo regelt, dat C\ a 
steeds gelijk blijft aan nC x , waar n een konstante is kleiner dan 1. 
Nu is 
tl 1). L 
d. 
B , rdC, 
2 
