«91 
^ is dus aan ’t begin van de analyse, waar C x groot is, kleiner 
dan aan t eind, waar C x tot een kleine waarde gedaald is. Noemt 
men deze begin- en eindwaarde Cu en Cu, dan is de gemiddelde 
d a 
waarde van — gedurende de analyse : 
of 
L 1 
d 1 D x n 2 C'u'Cu 
(2) 
De waarde van — wordt nu, bij een gegeven waarde van Cu en 
d x 
C\ e , bepaald door n. 
Neemt men n = 0.5, Cu — 0.01, Cu — 0.00004, dan is 2 = 10 3 
d x 
Men vindt dus, daar er een hoeveelheid zilver van de anode op- 
lost, die ongeveer driemaal zoo groot is als het te kort aan chloor, 
de gewichtsvermindering van de anode 0.4 X 10 ~ 3 te klein. 
Bovendien blijft de concentratie van de chioorionen in de oplossing 
aan het eind van de bepaling 0.00004, dus 0.4% van de oorspron- 
kelijke hoeveelheid. Het totale tekort is bij deze wijze van werken 
dus 0.8 %. 
Neemt men n grooter, bijv. = 1, en Cu = 0.00002, dan wordt 
het tekort aan AgCl op de anode 0.2 n / n , terwijl er nog 0.2 % van 
het chloride in oplossing blijft, zoodat de totale fout hier 0.4 % bedraagt. 
Een kleinere fout is bij de gegeven waarde van Cu niet te be- 
reiken. Dit zou alleen mogelijk zijn dooi* Cu grooter te maken, maar 
dit vereischt een zeer groot zilveroppervlak. Ook de boven aangenomen 
waarde voor n — 1 is praktisch niet te verwezenlijken, daar in dit 
geval de stroomdichtheid = 0 zou worden. 
In ’t algemeen wordt de stroomdichtheid grooter, de tijd, die 
noodig is voor de uitvoering van de analyse, dus korter, naarmate 
n kleiner is. De nauwkeurigheid van de analyse vermindert daar- 
door echter. 
De duur van de analyse kan op de volgende wijze berekend worden : 
Wanneer men werkt met een stroomdichtheid kleiner dan de 
» 
