692 
kritische, zooals in de praktijk altijd liet geval is, dan wordt de 
stroorndiclitheid met groote benadering gegeven door: 
I) ' 
d — 1 . 1 1 7 — {Ci — ria) , of daar c la = nC i 
6 
d— 1.117 — (1 — n) C 1 . 
ó 
is de totale hoeveelheid halogeen M gramaeq ui valenten, dan is 
de vermindering hiervan per tijdseenheid gelijk aan de stroomsterkte, 
gedeeld door 96500, dus : 
dM Od , 
— — — — — Als. O de oppervlakte van de anode is. 
dt 965 0 0 
Is verder het volume van de oplossing V, dan is M » V Gj en 
bijgevolg : 
dC 1 _ _Od__ 01\ 
dt 96500 V 86400 dr - 1 
waaruit volgt 
86400 dV 
OD , (1 — n) 
X 2,3 10 % 
Uit deze vergl. blijkt, dat bij een gegeven waarde van Cn en Cu 
de analyse des te sneller zal verloopen, naarmate 6 kleiner is, dus er 
krachtiger geroerd wordt, het volume kleiner is, n kleiner is, en 
O en Dj grooter zijn. D x kan men vergrooten door temperatuurs- 
verhooging. Een groot oppervlak van de anode is hier vooral ge- 
wenscht, omdat het afgescheiden chloorzilver het metaal bedekt, en 
dus gedurende de analyse het werkzaam oppervlak kleiner wordt. 
De elektro-analytische bepaling van de halogenen is uitvoerig 
door Smith 1 ) en zijn medewerkers onderzocht, en de daaromtrent 
medegedeelde resultaten zijn bevredigend. Het is gebleken, dat 
de methode voor chloriden de beste resultaten geeft, wanneer 
de oplossing een voldoende hoeveelheid OH-ionen bevat, om met 
het zilver AgOH te vormen, wanneer de chloorionen bijna ver- 
bruikt zijn. Men voorkomt op deze wijze het zilververlies 
van de anode. Deze weegt nu, door het neergeslagen AgOH, te 
zwaar, maar door verwarming is het zilverhydroxyd gemakkelijk 
te ontleden, zoodat de gewichtsvermeerdering nu werkelijk het 
neergeslagen chloor aangeeft. Er blijft echter steeds een tekort 
bestaan, doordat niet al het chloor uit de oplossing neergeslagen 
U Smith, Electroanalysis. 
