naar de anode diffundeert, om uitsluitend Ag (CN) 2 te vormen, er 
zal dan ook Ag 2 (CN) a aan de anode gevormd worden. Wanneer de 
stroomdichtheid zoo geregeld wordt, dat de oplossing aan de anode 
juist verzadigd is aan Ag 2 (CN) 2 , maar er nog geen merkbare 
hoeveelheid Ag„ (CN) S neerslaat, gelden de vergl. (6) en (7), terwijl 
tevens 
C'2a C\a — A . . . . . . . . . (o ft) 
en 
C'2a 03a* ■ — - K Cl u 
Uit (4), (5 a) en (6) volgt 
( 'l a — 
2 D l C 1 J r T\(, 3 
2A+A 
K 
~L 
(4) 
( 8 ) 
en uit (7) 
d — 
„ D.C.—DX, I 
1.117 33 3 1 Ia 
D, *- 
K 
L 
2JJ 1 + D, 
K 
L 
(9) 
Nu is bij zilvercyanide 
L 
zeer klein, ongeveer 10 — \ en 
men kan dus, wanneer C\ niet zeer groot is t.o.v. C 3 , schrijven 
1.117 
d — 
2d 
C t 
(10) 
Deze vergl. geeft dus de stroomdichtheid beneden welke geen 
afscheiding van een neerslag op de anode plaats vindt. 
Er blijkt uit, dat deze stroomdichtheid des te grooter is, naarmate 
de concentratie van den komplexvormer grooter, de diffusiekoëfficiënt 
grooter is, en d kleiner is. Men kan dus door krachtig roeren en 
temperatunrverhooging met een grootere stroomdichtheid werken. 
Overigens is de stroomdichtheid, waarbij de anode met een neerslag 
bedekt wordt, voor alle komplexe zouten nagenoeg dezelfde, (bij een 
gelijke waarde van C\) daar de diffusie coëfficiënt weinig verschilt. 
’K 
Natuurlijk geldt dit alleen wanneer 
L 
klein is. De waarden 
van K en L hebben dus geen invloed. Wanneer nu 
L 
niet 
zeer klein is, of C\ groot t.o.v. van C s , moet vergl. (9) gebruikt 
worden in plaats van (10). De stroomdichtheid is nu kleiner, daar 
de teller kleiner en de noemer grooter is dan in (10). 
De potentiaal, waarbij de afscheiding van Ag., (CN) S begint, wordt 
