anode als Ag 2 (CN)j neerslaan. Dit komt dan overeen met het neer- 
slaan van AgCl in de vloeistof, zooals in § 4 behandeld is. Beide 
gevallen zijn echter niet volkomen vergelijkbaar, daar bij het neer- 
slaan van AgCl de vloeistof overal verzadigd is aan AgCl, terwijl 
in het geval van Ag 2 (CN) 2 de vloeistof in het diffusielaagje tot een 
zekeren afstand van de anode verzadigd is aan cyaanzilver, maar de 
geheele vloeistof niet. Daardoor zal hier een vergelijking voor de 
stroomspanningslijn gelden, die wel in hoofdzaak, maar niet volko- 
men overeenstemt met die voor AgCl. 
In Fig. 2 is de stroomspanningslijn geteekend van een oplossing, 
die 0.1 n is aan Ag (CN) S en 0.1 zz aan CN. Het stuk BA geldt voor 
kathodische polarisatie, AE voor anodisehe polarisatie. Van A tot C 
wordt uitsluitend Ag(CN), gevormd. Bij C begint de afscheiding van 
Ag, (CN) S op de anode, van C tot G wordt deze hoe langer hoe 
sterker, bij G begint naast de afscheiding van cyaanzilver op de 
anode deze verbinding ook in de vloeistof neer te slaan, bij D zijn 
de hoeveelheden Ag,(CN) a die op de anode en in de vloeistof neer- 
slaan gelijk, terwijl ten slotte van H tot E het cyaanzilver praktisch 
uitsluitend in de vloeistof neerslaat. 
Het is duidelijk, dat men in de praktijk zal werken met een 
stroomdichtheid die kleiner is dan F. Men kan wel de stroomdicht heid 
iets grooter maken dan F , zonder dat nog Ag 2 (CN) 2 op de anode 
neerslaat, maar deze kleine verhooging van de stroomdichtheid geeft 
een zeer sterke verhooging van polarisatie-spanning, die ongeveer 
0.4 of 0.5 V. kan bedragen. Een te groote stroomdichtheid aan de 
anode veroorzaakt hier dus een merkbaar energieverlies. 
Scheikundig laboratorium der üniversiteit. 
Amsterdam , October 1916. 45 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXV. A°. 1916/17. 
