702 
dus eene dikte van meer dan 4500 M. De facies dezer afzettingen, 
die we in het vervolg de normale facies van het Koerei-tertiair 
zullen noemen, blijft van de basis tot den bovenkant ongeveer 
gelijk: zandsteenen en kleigesteenten hebben verreweg de overhand; 
kolen kunnen veelvuldig daartusschen optreden ; kalksteenen en 
mergels, die lokaal soms vrij belangrijk kunnen worden, hebben 
steeds een littoraal karakter. 
We geven hieronder nog een kort schema van de boven ontwik- 
kelde stratigraphie : 
Mioplioceen. Zanden, mulle zandsteenen, weeke, grijze bladkleien, 
zeer zeldzaam harde kleien tot kleischalies, coralligene kalk- 
steenen en mergels, vaak met zeer mooie fossielen, kool van 
veenachtig bruin tot dofzwart, Lepidocyclina alleen plaatselijk 
in de diepere deelen der formatie. Meer dan 2000 M. 
Oud-Mioceen. Harde, grijze kleischalies, mulle tot harde zand^ 
steenen, zwarte, schelpig brekende glanskool, koraalkalken 
en mergels met kleine Lepidocyclinen. Dikte grooter dan 
1000 M. en kleiner dan 2000 M. 
Oudste Mioceen en fOligoceen. Harde grijze kleischalies, vrij zuivere 
kwartszandsteenen, die in de diepere deelen der formatie dun- 
platig zijn, koollagen geheel of bijna geheel afwezig, kalk- 
steenen en mergels boven met kleine Lepidocyclinen, beneden 
met groote en kleine Lepidocyclinen. Dikte ongeveer 1500 M. 
Zelfs bij het vasthouden aan dit schema is er reeds vrij veel plaats 
voor faeieele wisselingen,' die dan ook inderdaad vaak voorkomen. 
Zoo ontbreken in de buurt van Balik Papan in het mioplioceen 
banken van kalksteenen en mergels geheel of bijna geheel. Bij Bon tang 
zijn ze talrijk en aan geen bepaald niveau gebonden, bij Boengaloen 
wederom zeldzaam. Ten Westen van de Beneden-Sekoerau-rivier 
zijn littorale lagen in het miopliceen vooral door een dik complex 
van koraalkalken in het midden .der formatie vertegenwoordigd. 
Voorts zijn koollagen in het mioplioceen bij Balik Papan uitermate 
talrijk, bij Bontang en Boengaloen veel zeldzamer, bij Sekoerau 
wederom zeer frequent. 
Terwijl bij deze facies wisselingen het algemeene karakter der 
formatie bewaard blijft, trelfen we ten Oosten en ten Noorden van 
de Sekoerau-rivier faciesovergangen aan, die ons in geheel andere 
typen van afzettingen brengen. Aan de hand van het bijgaande 
kaartje, waarop de belangrijkste geologische structuurlijnen van dit 
gebied — de assen der anticlinalen — zijn aangegeven, zullen we 
deze merkwaardige faciesovergangen nader vervolgen. 
In een profiel door de Sekoerau-anticlinale direct westelijk van de 
