714 
Dg kromme z — f (x) heeft dan een gedaante overeenkomende 
met tig. 3. 
De frequentie in een zeker gebied pg tusschen x = Xp en x — x ^ 
bestaat dan uit twee gelijke deelen : 
Om de tak f x (x) te construeeren voegen we aan tv 0 toe z — 0, 
dus J = k, en aan een punt x = x/ c een waarde zu volgende uit 
o (zj c ) —— f v z ‘ 2 dz — I t O (x]c) 1 
v-ttj 
— co 
1 1+ k 2 +... f k 
waarbij I (xk) voorstelt het quotiënt 
N 
van het aantal indi- 
viduen tusschen x 0 en xj c (dus kleiner dan Xk) gedeeld door het 
totale aantal TV — 2 Yj c . 
Op deze wijze krijgen we n — 1 punten (xk, Zk) (k = 1 , n — 1) 
van den positieven tak van de kromme. De negatieve tak is dan het 
spiegelbeeld van den positieven t. o. van de #-as. 
Het grenspunt x 0 is eigenlijk, evenmin als het grenspunt x„, scherp 
bepaald uit de ruwe frequentiefiguur. Leggen we door n — 1 punten 
(xk, Zk) van den positieven tak een vloeiende lijn en eveneens door 
hun n — 1 spiegelbeelden, dan kunnen we, door die lijnen zoo natuur- 
lijk mogelijk in elkaar te laten overgaan, vrij scherp de waarschijn- 
lijkste ligging van het snijpunt (x — x 0 , z — 0) met de #-as bepalen. 
Evenzoo moet de asymptoot x = x n door schatting bepaald worden. . 
Wanneer deze zeer ver weg komt, kan men veelal zonder bezwaar 
x n — oo stellen, zooals dit' o.a. het geval is in het beschouwde voor- 
beeld z — ± | Zx: 
In 't algemeen zal de gedaante van de vergelijking zijn 
* = f( x ) — ± V g(x ) , 
waarin g (x) een éénwaardige functie van x voorstelt, die in het 
