718 
Pis. 8b. 
negatieve waarden van de reactiefunctie, dus met negatieven groei. 
Het kan om biologische redenen wenschelijk zijn dergelijke gebieden 
zoo klein mogelijk te onderstellen. In dat geval verdient de tweede 
vorm de voorkeur. 
De ideale frequentiekromme (fig. 9) heeft nu 
twee asymptoten, n.1. x = x 0 en x — x n . 
De integraalkromme / — *P(x) (fig. 10), zooals 
die direct volgt uit de waarnemingen, raakt in 
(x z= x 0 , / — 0 ) aan de lijn x = x 0 en in (x —jc n , 
I — 1) aan de lijn x — x n . 
:er we dergelijke eenvoudige vormen 
de in aanmerking komende krommen 
= f{x) tot grondslag nemen, zijn in het 
stuk, waar de functie tweewaardig is, de 
beide bij éénzelfde x behoorende waarden 
van f\x) tegengesteld van teeken. De 
ic-as wordt dienovereenkomstig in beide 
takken in tegengestelden zin doorloopen. 
De bijdrage tot de frequentie in een gebied tusschen p en q bestaat 
dan uit twee stukken : 
X 0 
Pi ö. 
Xn 
9. 
War 
\oor 
i 
1 
q,| i 
f\ 
1 
1 
! 
1 s* 
1 
1 
1 
1 
1 
V lp 
1 
!q 
1 
_J 
^n. 
rr <3 
. ÏO. 
A. 1 = 
j/jr 
(ƒ/ (x) e L/iO *)] 2 dx 
/ ji J' 
en 
W P 
Xj, 
A, I = D Cf,' («) «-[/.(*)? dx, 
X n 
welke beide positief zijn en voor de totale frequentie moeten samen- 
geteld worden. Voor de integraalkromme beteekent dit, dat de 
ordinaat 1 — <T>{x) beschouwd wordt als verschil van twee ordinaten : 
