744 
gebied gevonden, maar daar zulks veelal incidenteel geschiedt, is 
onze kennis omtrent de stabiliteitsbetrekkingen tusschen de verschillende 
vormen van een zelfde stof tot heden een zeer beperkte gebleven. 
Eene meer nauwkeurige studie dezer verschijnsels zal ons dan ook 
zonder twijfel nog menig onverwacht feit doen kennen. 
In de volgende regels beschrijven wij in het kort onze onderzoekingen 
omtrent antimoontrijodide, waarbij zal blijken, dat de bestaande 
opvattingen nopens de stabiliteitsbetrekkingen der verschillende 
modifikaties, in welke deze stof kan optreden, onjuist zijn. Tevens 
zal worden aangetoond, dat de zuivere stof, indien bereid zonder 
speciale voorzorgen, onder de gewone omstandigheden van temperatuur 
als een metastabiel svsteem moet worden beschouwd. 
2. Bij gelegenheid zijner atoomgewichtsbepalingen van antimoon 
heeft J. P. Cooke Jr. 1 ) een meer uitvoerige studie aan Sbl 8 gewijd. 
De zuivere stof werd bereid door jodium in zwavelkoolstof op te 
lossen en aan deze oplossing het tijngepoederde metaal toe te voegen. 
Nadat ontkleuring is ingetreden, wordt de zwavelkoolstof na filtratie 
afgedistilleerd. Het aldus ontstane zout wordt door sublimeeren (bij 
180 a 200°) in een stroom van droog kooldioxide gereinigd. 
3. Cooke’s ervaringen kunnen als volgt worden samengevat : 
Wordt het sublimeeren 2 ) op de boven omschreven wijze tusschen 
180 en 200° uitgevoerd, dan bestaat het produkt uit een mengsel 
van 2 modifikaties: eene scharlakenroode, hexagonale (smeltpunt 
167°) en eene gele, rhombische. Naarmate de temperatuur, bij welke 
men het sublimeeren uitvoert, lager is, ontstaat er een grooter bedrag 
van den gelen vorm, met dien verstande echter, dat deze steeds een 
kleine fraktie van het geheele produkt vormt. 
Het jodide is reeds bij 100° duidelijk vluchtig; sublimeert men 
de roode modifikatie beneden 114° tusschen twee horlogeglazen, dan 
is de gele vorm het eenige produkt. Het proces verloopt uiterst 
langzaam en men verkrijgt op deze wijze slechts zeer geringe 
hoeveelheden van de rhombische modifikatie. In grooter hoeveelheid 
laat zij zich bereiden, wanneer men het roode jodide in een schuitje, 
dat in een buis ligt, even boven het smeltpunt verhit en een snellen 
stroom droog kooldioxyde daarover leidt, zoodat de damp snel in 
een koud gedeelte der buis wordt overgevoerd. Maar ook op deze 
wijze verkrijgt men, naar Cooke meedeelt, steeds mengsels der beide 
modifikaties. 
4. Wat den overgang van den gelen in den rooden vorm betreft, 
b Proc. Americ. Acad. of Arts and Sciences. New Series 5, f, 72 (1878). 
2 ) Cooke beschrijft daarvoor een door hem gekonstrueerd apparaatje, dat mutatis 
mutandis, ook door ons is gebruikt. 
