769 
overschuivingen van groot bedrag zijn op verschillende eilanden 
aangetoond en de door overschuivingstektoniek gekenmerkte zone 
wordt aan haar buitenzijde begrensd door een gebied, waarin de 
mesozoisclie en tertiaire afzettingen weinig of niet, soms sterker zijn 
geplooid, maar niet zijn overschoven. De thans bekende feiten 
schijnen erop te wijzen, dat in de boogvormige eilandenreeksen der 
Molukken mogen worden onderscheiden : 
1. Een door overschuivingstektoniek gekenmerkte zone (Tirnor- 
Ceram boog). 
2. Een meer buitenwaarts gelegen zone zonder overschuivings- 
tektoniek (eilandenreeks Soela eilanden — Misooi, West Nieuw-Guinea 
ten zuiden der Mac Cluergolf en waarschijnlijk ook de Keieilanden. 
3. Een aan de binnenzijde van 1 gelegen zone met dp jonge, 
werkende vulkanen. 
4. Een tusschen 1 en 3 gelegen zone van oudere vulkanische 
gesteenten (Noordkust van Ned. Timor, Wetter, Arnbon, schiereiland 
Hoeamoeal in Zuid-West-Ceram en Amblau). 
Verschillende bijzondere kenmerken dezer zones zullen thans 
achtereenvolgens worden beschouwd. 
Algemeene ligging en ontstaan. 
Bij een daling van 200 M. van het watervlak in onze Oost-Indi- 
schen archipel, zouden Sumatra, Java en Borneo met het Maleische 
schiereiland Cambodja en Siam óen landmassa vormen, evenals 
Australië met de Aroe eilanden, het uitgestrekt gebied, dat thans 
wordt ingenomen door de ondiepe Arafoerazee en de Carpentaria- 
golf, Nieuw-Guinea en de eilanden Misooi, Waigeoe, Batanta, Sala- 
wati ten Westen ervan. 
Tusschen deze beide land massa’s ligt een gebied, waar diepe zee- 
bekkens en opgeheven eilanden met elkander afwisselen. Het door 
ons beschouwde gebied der boogvormige eilandenreeksen (de Timor- 
Ceram boog en de boog der jonge werkende vulkanen) vertoont 
een soortgelijk aspect als gedeelten der geosynklinaal van het Mid- 
dellandsche Zeegebied in een deel van de mesozoïsche periode moeten 
hebben vertoond. 
In jurassischen tijd vormden zich in dit laatste gebied verschil- 
lende geoantikiinalen, die den oorspronkelijken geosynklinaal in een 
aantal secondaire geosynklinalen verdeelden en in verband met het 
parallelisme tusschen de richting der (later gevormde) alpiene plooi- 
ingsbogen en de assen dezer secondaire geosynklinalen acht Haug 
') E. Haug, Traité de Géologie. 11 , blz. 1127. 
