778 
Maar omgekeerd leert juist — waarop bijvoorb. door Argand a ) 
wordt gewezen - — - de studie der eilandenguirlandes van Oost- 
Azië en Oceanië, hoe de toestand in alpiene 'ketengebergten in 
vroegere perioden onder soortgelijke verdeeling van water en land 
kan zijn geweest. We kunnen de boogvormige eilandenreeksen 
der Molukken vergelijken met den toestand, waarin de West-Alpen, 
volgens de voorstelling van Argand tijdens hun ontwikkeling hebben 
verkeerd ongeveer in de jura periode 2 ). We zien hier eveneens 
twee geoantiklinalen en een voorland, die door geosynklinalen van 
elkander zijn gescheiden. In de liasperiode wordt de vorming der 
geosynklinalen en geoantiklinalen meer geaccentueerd, hetgeen voort- 
duurt tot den midden-jura met opheffing der geoantiklinalen boven 
zee. In den boven-jura volgt hierop dan weer een matige onder- 
dompeling, waarna' in het krijt de intensieve bergvormende be- 
wegingen beginnen, die in het tertiair hun hoogtepunt bereiken. 
De overschuivingsbladen bewegen zich in de richting van, en ten 
slotte óver het voorland, de zeebekkens der antiklinalen worden 
hierdoor geleidelijk smaller en verdwijnen ten slotte geheel. Uit 
het gebied der boogvormige eilandenreeksen in de Molukken zijn 
ons soortgelijke schommelingen bekend, als die hierboven in de 
jura periode voor de Alpen zijn vermeld. Na de vorming der o ver- 
schuivingen volgde een langdurige periode van denudatie, daarna 
onderdompeling en afzetting van plioceene sedimenten, daarna weer 
opheffing boven zee. 
Samenvattende beschouwingen. 
De overal in den Timor-Ceram-boog buitenwaarts gerichte over- 
sehuivingen wijzen op de werking van een tangentieelen druk, 
waardoor de in dit gebied in mesozoïschen en het begin van den 
tertiairen tijd afgezette sedimenten, vooral in mioceenen tijd zeer 
sterk in de richting van het voorland werden bewogen en boven 
zee werden verheven. De daarop volgende onderdompeling kan door 
een tijdelijke afname der intensiteit van den tangentieelen druk 
worden verklaard. De kenmerken der thans optredende reeksen van 
rijzende eilanden en der tusschenliggende zeebekkens wijzen op een 
herleving der bergvormende bewegingen en zijn niet in strijd met 
de aanname, dat deze bewegingen weer plaats hebben in de richting 
van het voorland en dat dus de reeksen van opgeheven eilanden 
] ) E, Argand. Sur 1’arc des Alpes occidentales. Eclogae Geol. Helv., Vol. XIV. 
1916. blz. 179. 
3 ) E. Argand. La formation des Alpes occidentales. Eclogae Geol. Helv. Vol. XIV. 
1916. PI. 3. 
